Όταν το σεξ είναι καλό…είμαι καλά! Το θέμα με μένα είναι ότι η χαρά μου όχι απλά συνεχίζει..τροφοδοτείται, αυξάνει εκθετικά την επομένη.

Πόσο με γειώνεις όταν είσαι στον κόσμο σου;;…Ααααχ…

Γυναίκες!!

Νοιώθουμε για να κάνουμε.

Άντρες….

Κάνουνε και…ίιιισως…αν είσαι τυχερή…νοιώσουνε…(κάποτε…;;)

..."Έλα βρε μωρό μου να πάμε μια βόλτα..."

Τίποτα!

Σε ένα δωμάτιο με κλιματισμό – “τέρμα τα γκάζια”, με τηλεόραση, DVD, υπολογιστή με σύνδεση Wind (..νο κομεντς!), με κρεβάτι-καναπέ -βεβαίως-βεβαίως!!- με ένα τραπεζάκι και με ένα βάζο πάνω στο τραπεζάκι με κάτι κακόγουστα, ελεεινά, τρισάθλια, από αγνώστου προελεύσεως υλικό…”κατασκευάσματα” που υποτίθεται ότι είναι “λέλουδα” τα οποία όχι απλά δεν υπάρχουν ως είδος στο “φυτολόγιό” μου, αλλά γενικώς “δεν υπάρχουν” (και δεν εννοώ το..”είναι άριστης ποιότητας” , βλ.διάφημιση Molto…)….Εκεί…πάω και τον βρίσκω, καθόμαστε αγκαλιά, χαδάκια και λοιπά..αλλά όλα αυτά υπό την σκέπην του δωματίου και του Κυρίου…(έχε χάρη που είναι πανταχού παρόν..αλλιώς ούτε αυτός δεν θα μας έβλεπε..!)

"Μωράκι μου οι φίλοι σου ξέρουν ότι έχεις κοπέλα;;"
"Εεεε....ναι....ξέρουν...!"

Ποτέ δεν μ’άρεσε να με μοστράρουν λες και είμαι κανένα τρόπαιο, σαν να…”νομίζουν ότι με κέρδισαν”  (οι…πτωχοί..!)…Αλλά τούτο το παλικαράκι…ρε με κρύβει…;;;;!! Τι στο καλό;;! Ρε σεις αλήθεια λέω…δεν είμαι καμιά τοφάλα, ούτε άσχημη, ούτε χαζή, ούτε τίποτα! Δηλαδή αν είναι δυνατόν!

"Γιατί δεν με πήρες χτες;; Πού χάθηκες από τις 5 το μεσημέρι που μιλήσαμε τελευταία φορά;;"
"...Αχ μωρό μου...σόρρυ...ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΡΤΑ!!!!!"

Όχι ρε παιδιά…μισό!μισό! Δεν τα έχω με 15χρονο! Αλήθεια…!!!

Γιατί μένω και γκρινιάζω…;;;;

Εεε..;;;

Γιατί αυτό το…το..σκασμένο κωλόπαιδο, το γλυκό, το ναζιάρικο, το αρενωπό, το αξύριστο, το κοντοστούπικο, το μούτρο.….είναι ο πρώτος άντρας -αν εξαιιρέσεις το 5χρονο “κόλλημα” που είχα “φάει” σε Γυμνάσιο-Λύκειο με μια ψωνάρα του κερατά……- με έκανε πρώτη φορά να βιώνω όλα τα σύνδρομα ενός ερωτευμένου….Πρώτη φορά εγώ θέλω να βλέπω κάποιον κάθε μέρα, πρώτη φορά δεν μπορώ να κρατήσω εγωισμό, πρώτη φορά δεν χωρίζω κάποιον με την πρώτη στραβή, πρώτη φορά ευχαριστιέμαι τόσο το σεξ! (Σας γείωσα;;;;!! Χαχαχααα!!)

Δεν ξέρω αν θα κρατήσει, πόσο, κτλ….αλλλά μου βγάζει πολύ συναίσθημα που το’χα καταχωνιάσει, είχε συσσωρευτεί, είχε ψιλο-σαπίσει…

Κι όλα αυυτά, ένα παιδάκι στην ηλικία μου, που δεν πληρεί κανένα μα κανένα απολύτως από τα standards που λέμε ότι έχουμε. Ούτε καν το πιο απλό: το ύψος! (Γιατί είμαι και 2 μέτρα η ρουφιάνα!!)

Τι να σας πω ρε παιδιά;;…Θα δείξει…

Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου’ρθει!

ARE YOU IN LOVE????

 Mερικοί άνθρωποι έχουν το “ταλέντο” να σε παίζουν στα δάχτυλα..να παίζουν με τις ελπίδες σου, με τα “θέλω” σου, ακόμα και με τους φόβους σου..Δεν καταλαβαίνω?? Θα μου πεις “εσύ φταις που “τσιμπάς” σαν το χαζό”..έτσι είναι…Σε ξεχνάνε..Σε θυμούνται..Σε ξανα-ξεχνάνε…Σε ξανα-θυμούνται… Σαν το μαλάκα εσύ κάθεσαι και απαντάς και είσαι εκεί ξανά, για ακόμα μια φορά..Και όσο και να προσπαθείς να μην ενθουσιαστείς (άλλωστε την έχεις πατήσει ουκ ολίγες φορές…), τόσο πιάνεις τον εαυτό σου να ελπίζει, να μπαίνει για άλλη μια φορά σε διαδικασία αναμονής..stand by..με το κόκκινο φωτάκι να συνεχίζει να ανάβει και να περιμένει να πατήσει επιτέλους ο χριστιανός το κουμπί…

Άσε με μωρέ… Όχι άλλη αναμονή, όχι άλλο “περίμενε”..αν συνεχίζεις και στέκεσαι στη στάση ακόμα και όταν η ώρα του ραντεβού έχει περάσει προ πολλού..τι εμποδίζει τους άλλους από το συνεχίζουν να σε στήνουν…;; Μην περιμένεις, μην ελπίζεις..Θυμήθηκα τον Καζατζάκη ξαφνικά : “Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελέυθερος.” Τι μας λες.. Ωραία ελευθερία..Εσωτερικό εγκλεισμό, εισόβια κάθειρξη το λέω εγώ αυτό…Να κρατάς, και να κρατάς και να κρατιέσαι να ΜΗΝ πιστέψεις τίποτα, να ΜΗΝ ελπίσεις σε τίποτα, να ΜΗΝ ονειρευτείς την ουτοπία σου, να ΜΗΝ……..

Και να απαντάς στις προκλήσεις, να δέχεσαι προσκλήσεις, να εύχεσαι να τις εννοεί, να ελπίζεις να μην τις ξεχάσει…Δεν είμαι του θανατά, ή τρελά πικραμένη, απλά σχολιάζω όλο αυτό το σκηνικό..που δεν μπορεί..κάτι από τον “εσωτερικό σου πόλεμο” θα σου θυμίζει… “Και τι να κάνουμε;;”…έτσι θα πεις και θα έχεις και δίκιο…Γιατί αν περιμένεις εμένα να σου πω..έναν άνθρωπο που ζει διαρκώς τρεφόμενος από τις ίδιες του τις αντιφάσεις και κυριευμένος από τα πάθη του…εε…Τώρα έπιασες τον πάπα από τα τέτοια!!…

Τώρα τελευταία ακούω κόσμο και κοσμάκι να γκρινιάζει γιατί δεν του δίνουν αυτό που θέλει. (Πού να καταλάβεις τι εννοώ..έχεις δίκιο!) Άκου λοιπόν: Γνωρίζεις κάποιον/α, δείχνει ενδιαφέρον (ή έτσι νομίζεις τουλάχιστον, αυτό απεφάνθη το “συμβούλιο”-παρεάκι- μετά την πολύωρη συνεδρίαση άλλωστε..), ανταλλάσετε αλληλογραφίες (ουπς όχι! Αυτό το κάναμε παλιά…)εε..τηλέφωνα και αφού ακολουθήσει το κοινότυπο φρασάκι “Να κανονίσουμε να βρεθούμε!”, ή “Θα σε πάρω τηλ!”, εσύ αγαπημένε κάνεις το -μέγα- λάθος, να περιμένεις για τις επόμενες άπειρες μέρες πάνω από την οθόνη του κινητού…άραγε..τι?? Μήπως θαμπώθηκε και δεν μπορεί μακριά σου? Μήπως έχει βαρεθεί τη ζωή του και πάντα έψαχνε κάποιον σαν εσένα να τον συναρπάσει?! Μήπως θέλει απλά να περάσει καλά και ναι! το κατάλαβε στα 5 λεπτά που μιλήσατε, ότι είσαι ο πιο ευχάριστος άνθρωπος στον κόσμο???

Βασικά ΞΥΠΝΑ!!!

Δεν υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά από το να φτιάχνεις παρήγορα σενάρια στο μυαλουδάκι σου..τύπου: “Να δεις που έχασε τον αριθμό μου..”, “Μάλλον του συνέβη κάτι οικογενειακό”, “μάλλον είναι πολύ πηγμένος” ή ακόμα και..”Μπορεί να έπαθε τροχαίο, να τον πάτησε φορτηγό, να πήγε μετανάστης, να έχει τα ψυχολογικά του…..”…..ΑΝΕΛΑΒΕ ΔΡΑΣΗ!!

1.  Μπορείς να ξεκινήσεις διακριτικά (μη μας περάσουν και για στερημένους!!) : στείλε ένα μήνυμα-πρόκληση για καφέ, ποτό ή -σχεδόν-ό,τι άλλο θες. Αν απαντήσει, είμαστε οκέι!! Αν όχι, περνάμε στην επίθεση!.

2. Πάρε τηλέφωνο μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα (μην ξεχνάς! Είναι λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο “Διεκδικώ” και “Γίνομαι τσιμπούρι”!). Αν παρατηρήσεις ότι αποφεύγει, το καλύτερο που θα είχες να κάνεις είναι να ξεχάσεις διά παντός την περίπτωση να ξαναδείς αυτό το άτομο! Αν πάλι έχεις απορίες και τα “γιατί” και “πώς” βασανίζουν το μυαλό σου (αν έχεις βέβαια! Ο τύπος μάλλον δεν σε γουστάρει!! Live with it!!), μπορείς ακόμα και να ρωτήσεις αν ενοχλείς, ή αν προσπαθεί να σε αποφύγει, ακόμα και να γίνεις κατίνα και να ρωτήσεις αν έχει κάποια σχέση! Εξάλλου, δεν τον ήξερες κι από χτες (μάλλον από χτες τον ήξερες αλλά δεν είναι της παρούσης! Έχεις κι εσύ ένα ”θεματάκι” πάντως-ψάξ’το!- να ”κολλάς” με κάποιον τόσο βρε παιδί μου από μια φορά που τον είδες!!). Δεν μας ενδιαφέρει κύριε αν πέφτουμε χαμηλά ή όχι!! Χωρίς απαντήσεις και με ερωτηματικά να σε γυροφέρνουν δεν πας παρακάτω!

Τελειώνοντας…

Δεν “κάνουν” όλοι για όλους, πώς να το κάνουμε? Να διεκδικείς και να προσπαθήσεις να δείξεις στον άλλον τι είσαι για να δει αν του κάνεις, είναι θεμιτό. Αλλά μην κολλάς γιατί μερικές φορές δεν αξίζει και το διαπιστώνεις λιγάκι αργά. Μην χάνουμε λοιπόν το χρόνο μας με τον καθέναν που για το “θεαθήναι” τεστάρει τη μνήμη του τηλεφώνου του (αν όντως χωράει 200 αριθμούς ή αν η διαφήμιση είναι “μούφα”…) και οι φράσεις “Να βρεθούμε!”, “Θα σε πάρω τηλ!” και “Γράψε!”  είναι οι αγαπημένες του.

Υπάρχει πάααρα πολύς κόσμος εκεί έξω με το ίδιο “πρόβλημα”, αλλά πίστεψέ με..μερικά πράγματα, κάνουν ”κρα” από την αρχή. Έχε λοιπόν τα ματάκια ανοιχτά, ε?! 

Αφορμή και για τον τίτλο και για το θέμα μου

- το πρώτο και διακατεχόμενο από μια γλυκιά μελαγχολία ομολογουμένως..-

 είναι μια κουβεντούλα χθεσινοβραδινή…

Περίεργο να μοιράζεσαι βαθιές σκέψεις με ανθρώπους που δεν ξέρεις,

δεν ήξερες μέχρι πριν από λίγο, που πιθανότατα να μην μάθεις κιόλας…

Μια κουβέντα στο msn, γύρω στις 3 ώρες και κάτι, που εξελίχθηκε απροσδόκητα!

Από το “to know us better..”, με χαζοερωτησούλες περί δουλειάς, ζωδίων, σχέσεων…

με γέλια μέσα στο σκοτάδι μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή,

με μόνη..”χειροπιαστή” συντροφιά μια φωτογραφία

(κι αυτή όπως όλες οι γνωστές “δήθεν” που συνοδεύουν το προφίλ κάθε “surfer” που σέβεται τον εαυτό του..!),

 και γραμμές να “τρέχουν” ακατάπαυστα και να μικραίνει ολοένα η μπάρα στο πλάι της συνομιλίας

και να ανυπομονείς να δεις αυτό το..”ο χρήστης τάδε πληκτρολογεί…” κάτω στο παράθυρο..ξέρεις….

Αφορμή για το μικρό αυτό “ταξίδι” το καθηλωμένο όπως κι εγώ στην καρέκλα του γραφείου,

 ήταν ένα τραγούδι, αυτό το αίσθημα “μοιρασιάς”, συνομοσίας, η ψευδαίσθηση ότι βιώνεις μια “προσωπική” στιγμή με τον άλλον…

Το θέμα είναι ότι ακούγεται γελοίο (ΜΟΥ ακούγεται γελοίο..) πια να κάθεσαι και να συζητάς σε chat, σαν 15χρονο στα 24…

“The thruth is out there..” που λένε…”Whose truth are you talking about??”.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω για ποια αλήθεια μιλάνε,

σε ποια αλήθεια αναφέρονται όταν βγαίνεις για ένα ποτό με διάφορους ανθρώπους,

κι ενώ εσύ προσπαθείς να είσαι ο εαυτός σου,

γιατι, ναι! δεν υστερείς πουθενά

 (για την ακρίβεια σε θεωρείς και γαμώ τα “τυπάκια”)…

βλέπεις γύρω μια προσποίηση, σε όλα..

Ντύσιμο πρώτα από όλα..(έλεος ρε παιδιά…Δεν μπορεί να είστε όλοι ίδιοι..!!!)

Ύφος 100 καρδιναλίων, ψεύτικα χαμόγελα και φευγαλέες ματιές τριγύρω

την ώρα που κατεβαίνει η γουλιά από το Martini Sprite, 

για να επιβεβαιώσουμε ότι κερδίσαμε τα βλέμματα

με το φοβερό και τρομερό στυλάκι μας και σήμερα…! 

   Χαλαρώστε επιτέλους!!

Γιατί δεν μπορούμε απλά να είμαστε οι εαυτοί μας…

Είναι υπέροχοι και διαφορετικοί και ξεχωριστοί έτσι κι αλλιώς…

Βαρέθηκα να αντικρύζω παντού την εξομοίωση…

Στο ποτό που θα πεις, στα όσα θα πεις, στο ντύσιμο στη δουλειά, στην παρέα, στο κούρεμα, στο χτένισμα…

Δεν μπορούν να αρέσουν σε όλους τα ίδια πράγματα, αυτό προσπαθώ να πω…

Άρα…κάποιο λάκο έχει η φάβα..!

Να σου πω κάτι?

 Πάω το πρωί στη δουλειά άβαφτη και με το μαλλί αχτένιστο τις πιο πολλές φορές…

ήθελα να ξεπεράσω την φοβία μου να κόψω τα μαλλιά μου που μια ζωή μακραίνω και…

τώρα έχω καρέ, ξυρισμένο με την ψιλή από πίσω…

Όλο το καλοκαίρι την έβγαλα αγκαλιά με ένα μανό πορτοκαλί και με κρέμα σώματος που μυρίζει λεμόνι…γιατί ΑΥΤΟ ήταν που ήθελα να κάνω…

Φόρεσα την φαρδιά μου παντελόνα (που από μπεζ την κατάντησα λαχανί στο πλύσιμο – αιτία η κίτρινη και τεραστίων διαστάσεων πετσέτα θαλάσσης μου…!!) περί τις 20 φορές μέσα σε  1 μήνα!!Μου αρέσει, νιώθω ο εαυτός μου με τα πόδια μου να χάνονται στα φαρδιά της μπατζάκια…

Έβγαινα σε clubs στη Λευκάδα και κυκλοφορούσα με την παντόφλα που φορούσα στην παραλία!…

Χόρεψα με την πλάτη να κοιτάει τον κόσμο και τα μάτια έναν τοίχο μπροστά μου ένα ολόκληρο βράδυ..γιατί εκείνο το βράδυ, χόρευα για μένα…

δεν πήγα σε νυφοπάζαρο, ούτε με ενδιέφερε ποιος με κοιτάει, αν με κοιτάει,αν είμαι ή δεν είμαι ωραία (ήξερα άλλωστε ότι με τόσο ιδρώτα..δεν μπορεί..δεν είναι δα αλήθεια ότι υπάρχουν αδιάβροχες μάσκαρες…!!), αν το τσιγάρο μου που φέρνει βόλτες στον αέρα κάψει κανέναν…(!)…

Κι εκείνη τη μέρα – έτσι για την ιστορία- είχα και την μία και μοναδική καλοκαιρινή μου “κατάκτηση”…

Και ο οίστρος μου με οδηγεί στο εξής ερώτημα…

Γιατί δεν μπορούμε να διατηρήσουμε αυτό το καλοκαιρινό αίσθημα ανεμελιάς, αυτή την χαλαρή διάθεση και το χαμόγελο που έχουμε όλοι στις διακοπές..;;

Ξέρω…Θα μου πεις ότι δουλεύουμε, άγχος, ρουτίνα, μπλα μπλα μπλα……

Έτσι είμαι κι εγώ, μην νομίζεις…Αλλά…γιατί…;;;

Μπορείς πάντα να πας μια εκδρομή,

 να περιποιηθείς τον εαυτό σου,

 να κάνεις πρωτότυπα πράγματα,

να γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους,

 να πας ακόμα και σε μια παραλία να αράξεις στις

-βρωμερές από την αχρησία και σχεδόν σαν κολλητική αρρώστια (!) από την αρμύρα-

ξαπλώστρες και να πεις τη μπυρίτσα σου τυλιγμένος στο μπουφανάκι σου

 και λίγο ξενερωμένος που δεν έβαλες τα μποτάκια αντί για τα αθλητικά…Μπρρρ..!!…

Μπορείς να πας με την παρέα σε κάποιο άγνωστο μπαράκι, κάπου ζεστά..και να πεις..χμμμ…τι;;…

Το βρήκα!! Ένα κονιάκ!!

Μπορείς να πάρεις το αμάξι και να γυρνάς στους άδειους δρόμους μεταμεσονύχτια, να ακούς καλοκαιρινά bitάκια..πλάκα κάνω!!Μην το τολμήσεις!! Θα μελαγχολήσεις! Άσε που θα είσαι εντελώς εκτός κλίματος…!

Μπορείς να κάνεις πολλά και διάφορα μέχρι να ξαναβάλεις μαγιώ…

Να βάλεις γάντια και σκούφο και να κάνεις Χριστούγεννα στο Καρπενήσι…

Να βάλεις αδιάβροχο μπουφάν και παπούτσια και να πας για καφέ σε κάτι συνοικιακό (να θυμηθείς τα..”μαθητικά τα χρόνια”) όταν όλοι θα έχουν κρυφτεί μέσα σαν τα ποντίκια…

Ακόμα μπορείς να βάλεις και πυτζάμες! Ναι! Και να χωθείς στην πιο βολική γωνιά του καναπέ σου..να δεις ταινία, να διαβάσεις, να ακούσεις μουσική κοιτώντας το ταβάνι…να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα γράφοντας στο blog σου για μια μέρα “βαρετή”, που “κλέιστηκες μέσα”…