Mερικοί άνθρωποι έχουν το “ταλέντο” να σε παίζουν στα δάχτυλα..να παίζουν με τις ελπίδες σου, με τα “θέλω” σου, ακόμα και με τους φόβους σου..Δεν καταλαβαίνω?? Θα μου πεις “εσύ φταις που “τσιμπάς” σαν το χαζό”..έτσι είναι…Σε ξεχνάνε..Σε θυμούνται..Σε ξανα-ξεχνάνε…Σε ξανα-θυμούνται… Σαν το μαλάκα εσύ κάθεσαι και απαντάς και είσαι εκεί ξανά, για ακόμα μια φορά..Και όσο και να προσπαθείς να μην ενθουσιαστείς (άλλωστε την έχεις πατήσει ουκ ολίγες φορές…), τόσο πιάνεις τον εαυτό σου να ελπίζει, να μπαίνει για άλλη μια φορά σε διαδικασία αναμονής..stand by..με το κόκκινο φωτάκι να συνεχίζει να ανάβει και να περιμένει να πατήσει επιτέλους ο χριστιανός το κουμπί…

Άσε με μωρέ… Όχι άλλη αναμονή, όχι άλλο “περίμενε”..αν συνεχίζεις και στέκεσαι στη στάση ακόμα και όταν η ώρα του ραντεβού έχει περάσει προ πολλού..τι εμποδίζει τους άλλους από το συνεχίζουν να σε στήνουν…;; Μην περιμένεις, μην ελπίζεις..Θυμήθηκα τον Καζατζάκη ξαφνικά : “Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελέυθερος.” Τι μας λες.. Ωραία ελευθερία..Εσωτερικό εγκλεισμό, εισόβια κάθειρξη το λέω εγώ αυτό…Να κρατάς, και να κρατάς και να κρατιέσαι να ΜΗΝ πιστέψεις τίποτα, να ΜΗΝ ελπίσεις σε τίποτα, να ΜΗΝ ονειρευτείς την ουτοπία σου, να ΜΗΝ……..

Και να απαντάς στις προκλήσεις, να δέχεσαι προσκλήσεις, να εύχεσαι να τις εννοεί, να ελπίζεις να μην τις ξεχάσει…Δεν είμαι του θανατά, ή τρελά πικραμένη, απλά σχολιάζω όλο αυτό το σκηνικό..που δεν μπορεί..κάτι από τον “εσωτερικό σου πόλεμο” θα σου θυμίζει… “Και τι να κάνουμε;;”…έτσι θα πεις και θα έχεις και δίκιο…Γιατί αν περιμένεις εμένα να σου πω..έναν άνθρωπο που ζει διαρκώς τρεφόμενος από τις ίδιες του τις αντιφάσεις και κυριευμένος από τα πάθη του…εε…Τώρα έπιασες τον πάπα από τα τέτοια!!…