Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

διά..κενο μνήμης…. Σεπτεμβρίου 22, 2008

Filed under: Inner space... — Tramp...* @ 7:24 μμ

 

…αυτό το Σαββατοκύριακο νοστάλγησα…ξέρεις τι? Τα φοιτητικά μου χρόνια πάνω..Αλεξανδρούπολη…

Όταν έμαθα ότι πέρασα εκεί, ήταν καλοκαίρι, πρωί, ΝΕΤ, ανακοίνωση βάσεων…μία μία οι πρώτες προτιμήσεις να χάνονται..και μένει η Μοριακή…πού? Αλεξανδρούπολη…Τη γαμήσαμε…-σκέψη 1η…

Μακριά…800 και κάτι…

Μικρή…σε 10 λεπτά είσαι εκτός πόλης…και σε 20 Κομοτηνή…

Αεροπλάνα?Ακριβά.Τρένο? 12 ώρες…(Άλλες αναμνήσεις εκεί..θα στις πω άλλη φορά..)

Φίλοι? Σχεδόν όλοι Αθήνα.

Εγώ? Ακοινώνητη ως τότε! Τη γαμήσαμε δις (σκέψη 2η..!)

Πέρασαν 4 χρόνια, έχω έρθει Αθήνα, δουλεύω κοντά ένα χρόνο, έχω την παρέα μου, βγαίνω, περνάω καλά, αλλά μου λείπει η ζωή μου πάνω…Όχι πάντα…Να, μερικές φορές..Όπως τώρα…

Μου λείπουν

οι φίλες μου…οι καφέδες στο σπίτι μου, καθισμένες όλες πάνω στον πράσινο καναπέ μου και κάτω στο χαλί να σχολιάζουμε, να «ασκούμε κοινωνική κριτική» (=τρελό κουτσομπολιό…), να γιορτάζουμε γιατί περάσαμε το μάθημα με 5, να πίνουμε στην υγειά των «στερημένων» και μη βραδιών μας, να κλαίμε στη θύμηση ενός παλιού απωθημένου, να τριγυρνάμε στα «βρώμικα» με κρασιά και ρετσίνες βουτώντας λαδωμένες πίτες σε ό,τι έχει απομείνει από το πασαλειμένο πάνω στη λαδόκολλα τζατζίκι!…να μεθάμε, να γελάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να ξερνάω (ελπίζω να συγκράτησες το πρώτο ενικό σ’αυτό το τελευταίο!), να τραγουδάμε στο δρόμο, να κάνουμε καμάκι σε 1οετάκια και μη………. 

το σπίτι μου…

Ανάμνηση : Είναι βράδυ -3-4 δεν ενθυμούμαι..-, η συγκάτοικος έχει βγει με το γκομενάκι, εγώ κοιμάμαι του καλού καιρού -τι άλλο κάνεις στις 5 άνευ γκομενακίου??!…δεν είχε πάρει κλειδιά, I knew it!…

Ενώ είμαι ακόμα ξύπνια..ακούω αγκωμαχητά ΕΞΩ ΑΚΡΙΒΩΣ από την εξώπορτά μου…Πάω δειλά δειλά στην πόρτα, προσαρμόζω καλά καλά την αυτάρα μου και με την αναπνοή να έχει μαζευτεί όλη στα σωθικά μου, προσπαθώ να αφουγκραστώ…Ακούω «κάτι» να χτυπάει, να «βρίσκει» στις σκάλες καθώς το…»κατεβάζουν»!! Παναγία μου!! Τους ληστεύουνε!» Ε τι άλλο να σκεφτώ η κακομοίρα μες στα μαύρα σκοτάδια??! Το φως της σκάλας ανοιχτό…»Καλά..μαλάκες είναι?», σκέφτομαι εγώ, η πανέξυπνη!

Περιμένω στην πόρτα για λίγο…η «μετακόμιση» συνεχίζεται…εκεί που νύσταζα…το μάτι κάγκελο! Πάω στον πράσινο καναπέ -απέναντι ακριβώς από την εξώπορτα-, κάθομαι οκλαδών (δεν ξέρω πως γράφεται!…), ανάβω τσιγάρο, και το κάνω σε 1 λεπτό με τα μάτια φυσικά καρφωμένα στην πόρτα και τη φαντασία μου να οργιάζει και να κάνει ΤΑ απίστευτα σενάρια για την είσοδο των ληστών στο «φτωχικό» μου..»Πόσοι να είναι? Σιγά μην μπουν σε μένα! Θα ξέρουν ότι είμαι φοιτήτρια και δεν έχω τίποτα! Ό,τι και να μου ζητήσουν ενοείται τους το δίνω με τη μία!!»..Τέτοιες μαλακίες σκεφτόμουν!!!!

Κάποια στιγμή σταματάει η «κίνηση» στην κοινόχρηστη σκάλα…και μακαρίζοντας την τύχη μου που τη γλίτωσα για σήμερα..πάω για ύπνο…(Κι όμως!!) Κατά τις 5…

…χτυπάει το κουδούνι, όχι της εξώπορτας, για να πάω πρώτα στο θυροτηλέφωνο…αλλά της «πάνω» πόρτας το οποίο έκανε τον κλασικό ήχο «the bell is ringing!!Ξέρεις αυτή τη μαλακία που χτυπάει σε όλες τις αμερικάνικες σειρές…), το οποίο μάλιστα έκανε και αντίλαλο εκατό χρόνια αφού άνοιγες την πόρτα…Χτυπάει λοιπόν, τρομάζω (πολύ μακάβριος ήχος!!), σηκώνομαι με τα μάτια κλειστά, ανοίγω την πόρτα, με τυφλώνει το κοινόχρηστο φως της σκάλας, βλέπω μπροστά μου τη συγκάτοικο με ύφος ανήσυχο και συνομωτικό..»Κάποιος πέθανε…», λέει! Τα κλάνω! ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!! Ήταν ο γεροξούρας, εκείνος ο αντιπαθέστατος βρωμόγερος του 3ου -Θεός ‘χωρέσ’ τον!!- που μας τα είχε κάνει τόσα με τις παρατηρήσεις του -ντροπή μου που μιλάω έτσι για νεκρό άνθρωπο??! Χα! Δεν τον είχες εσύ από πάνω σου φιλαράκο μου!! -, που ήθελε να πετάξω στο δρόμο τα 2 αδέσποτα γατάκια που φιλοξενούσα σε μια κούτα στο παν-βρώμικο μπαλκόνι μου (συγκινήθηκες?!) γιατί, λέει, βρωμούσε μέχρι απέναντι το μπαλκόνι μου…(κακοήθειες..!!)…

Και τελικά…για να σου λυθεί η απορία…ο ήχος από το «γκνταπ-γκντουπ» στις σκάλες, ήταν από…το φέρετρο….

«Μπες μέσα παιδάκι μου! Λέγε! Πού το κατάλαβες??»…

«Έχει φέρετρο κάτω στη είσοδο και είναι τίγκα στις γλάστρες!!»…μου λέει.

Δυσκολεύτηκα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ! Περίεργο να κοιμάσαι με ένα φέρετρο να στέκεται σα λυγερόκορμο κυπαρίσσι από «κάτω σου» και έναν γερο-παράξενο στο νεκροκρέβατο «από πάνω σου»!!…Φυσικά, κοιμηθήκαμε κάπου κατά τα ξημερώματα αναπολώντας «ιστορίες από την κρύπτη»..τότε που ο γέρος κατέβαινε με το που ακουγόταν η πρώτη νότα από τραγούδι για να μας πει ότι «ακούγεται μέχρι πάνω!!!»…….

το μαγαζί που δούλευα, και που έκανε υπέροχα live με τον Βαγγέλη και τον Πάνο και τον «Καρχαρία» επί σκηνής…

 η σχολή μου η ετοιμόρροπη, με το ελεεινό αμφιθέατρο, τους τοίχους να μην φαίνονται από τις αφίσες των παρατάξεων, τα βαρετά μαθήματα…

οι βρωμόφατσες της Αλεξανδρούπολης, που όπου και να πήγαινες έβλεπες τους ίδιους και τους ίδιους…που οι μισοί σε αυτή την πόλη παίζουν ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα και οι άλλοι μισοί είναι μονιμάδες(!), που αν δεν βγούνε 2 φορές τη βδομάδα στα μπουζούκια αρρωσταίνουν..για να μην αναφέρω τις περιπτώσεις όπου ακόμα και η έλευση του Βολάνη στην πόλη θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ happenings της πόλης!!!….

ο πεζόδρομος που έκλεινε τα καλοκαίρια και έτσι κάναμε το διάλειμμα από το πήξιμο στις εξεταστικές..με παγωτάκι στο χέρι (χειμώνα-καλικαίρι), βόλτες και τσιγάρο στο τρίτο παγκάκι από το «Μύλο»…ένα ουζερί με θέα τη θάλασσα…

 οι εξεταστικές που βρισκόμουν στο έλεος έτοιμη να το ρίξω στα βαριά για να επιβιώσω….

οι γονείς του Μήτσου...μας λέγανε και τις 4 «τσούπρες» και μας έβγαζαν σαρδέλα και μπυρίτσα στο ταβερνάκι τους…

τα «Φιλαράκια»..ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα ταβερνεία…τέλειο φαγητό που όμοιό του δεν έχω φάει αλλού, στη Μάκρη, λίγο έξω από την πόλη…(Βασικά είναι τόοσο μικρή αυτή η πολίτσα που αν ακόμα οι καμπινέδες ήταν έξω από τα σπίτια, ε..ο δικός μου εκεί θα ήταν..έξω από την πόλη..!)

το «Απρόοπτο»…

η Κομοτηνή…πήγαινα στο Γιώργο και περνούσαμε απίστευτα…Με ξύπναγε με μουσικές που δεν είχα ξανακούσει, δεν με σκούνταγε ποτέ, περίμενε να ξυπνήσω μόνη μου…κι όταν άνοιγα τα μάτια μου πάντα με κοιτούσε με χαμόγελο!…μου μαγείρευε εκείνον τον τέλειο κιμά με κανέλα, πάντα ζητούσα κι άλλο τυρί με τα μακαρόνια, πάντα με ρωτούσε αν χόρτασα -γιατί ξέρει ότι τρώω πολύ!-, πάντα με περίμενε για να μου πει τις σκέψεις του….πάντα τον έπιανε υπερκινητικότητα κι εμένα νύστα μετά το φαϊ…….το ψυγείο του είχε πάντα «είδη υγειϊνής» (!!), και τα συρτάρια του τουλάχιστον μία Derby…μου έγραφε σημειώματα στο κουτί από το Cheesecake Γιώτης που αγόραζα εγώ ή εκείνος με το που έφτανα στην πόλη, δεν με άφηνε να δανειστώ τα CD του (αν όχι εγώ τότε..ποιος?!) -μία φορά είχα γονατίσει αλλά..τίποτα..!-, διάβαζα τα βιβλία του, γνώριζα τις παρέες του…αλλά με όποιους και να ήμασταν…ήμασταν μαζί, είχαμε ο ένας τον άλλο…του έκλεβα φωτογραφίες και όταν με πήγαινε στα ΚΤΕΛ του τις έδειχνα από το τζάμι μόλις ξεκινούσε το λεωφορείο και θύμωνε!…έλεγε ότι θα έρθει σύντομα αλλά αργούσε λίγο…

 

Πολλές αναμνήσεις…και δεν τις χωράει όλες 1 post..Συγγνώμη αν κούρασα λιγάκι σήμερα, ε??

Είναι πολλά που θέλω να ξεχάσω…όχι γιατί ήταν πραγματικά άσχημα, αλλά γιατί ήταν πολύ πολύ όμορφα…νοιώθω τυχερή που τα έζησα όλα. Στο τέλος όλων μου των συναισθημάτων και των σκέψεων..ναι…τελικά αυτό απομένει…να νοιώθω τυχερή και να χαμογελάω κάθε φορά γιατί τα έζησα.

 

Advertisements
 

10 Responses to “διά..κενο μνήμης….”

  1. hfaistiwnas Says:

    Βαλτή είσαι; Σήμερα μιλούσα με μια συμφοιτήτριά μου και κολλητή σχεδόν…
    Mας θύμησες και τα δικά μας.. και είναι και βράδυ και βρέχει και αν δεν μιλήσω και εγώ για φέρετρα, θα την κόψω τη φλέβα! λολ!
    Ουφ! 🙂 Πάντως τα θυμάμαι και γελάω, καμιά φορά πέφτω και σε άσχημο τρυπάκι, το ξεπερνάω, η ζωή συνεχίζεται.. με πολλές ακόμη αναμνήσεις.. 😉
    Καλό βραδυ!

  2. kitsosmitsos Says:

    Πολύ καλή η περιήγησή σου… Μέσα στο κλίμα της εποχής οι αναμνήσεις!

  3. leviathan Says:

    iperoxes anamniseis kai malista toses polles!!!mia xara ta pernouses vlepo!!!ta kalitera erxodai!!!!filia!

  4. ΕΚΤΟΡΑΣ Says:

    Καλησπέρα! χαίρομαι που πέρασες όμορφα φοιτητικά χρόνια και το φχαριστήθηκες. Καλά το σκηνικό με τη συγκάτοικό σου άπαιχτο!

    P.S. Απάντησα στο «γιατί το έσβησες», φιλιά καληνύχτα

  5. City Addict Says:

    Τι όμορφες αναμνήσεις.
    (Καλά, και η εξεταστική??!)

    Αααααχ, αυτά τα Φιλαράκια ωραία ακούγονται.
    Πάω να φάω..
    Εσύ είσαι υπεύθυνη γι αυτό.

    Καλό μεσημέρι.

    🙂

  6. TheDiarist® Says:

    Κάποια από αυτά δεν τα ήξερα και κάποια δεν τα θυμόμουν… Ωραία πέρασες γκρινιάρα αλλά όσο ήσουν εκεί πάνω δε σταματούσες να μας λες πόσο άσχημα περνάς… Αλλά πάντα τέτοια ήσουν…!!

    @hfaistiwnas: Μου σπας τα νεύρα…!! Δε θα αφήνεις πρώτος σχόλιο και στο blog της κολλητής μου… Χα χα χα… 🙂

  7. Tramp...* Says:

    hfaistiwnas >>> Ναι αγορίνα μου..Η ζωή συνεχίζεται..(«and the bit goes on…»)Και στόχος αυτής?! να δημιουργούμε ολοένα καινούριες αναμνήσεις πιο έντονες και πιο ευχάριστες…!!

    kitsosmitsos >>> Ναι, μέσα στο κλίμα, μόνο που ελπίζω να μην κρατήσει πολύ αυτό το «κλίμα»..Γιατί η αναπόληση είναι η καλύτερη φίλη της μελαγχολίας!!!

    leviathan >>> Ναι! Καλά ήταν! Και εις άλλα με υγεία! «Και το αυτό επιθυμώ και δε υμάς!!»…Φιλιά πολλά!!

    ΕΚΤΟΡΑΣ >>> Με τη συγκάτοικο έχουμε περάσει τα απίστευτα!!Θα στα πω σε κάποιο επόμενο ποστ..!

    CityAddict >>> Ναι, και η εξεταστική μου έλειψε! Όποιος δεν έχει περάσει μερικές «μαρτυρικές» εξεταστικές..δεν γνωρίζει την ανεκτίμητη αξία του «ξυσίματος», της απραγίας…και γενικά του «κωλοβαράτε!Είναι μεταδοτικό!!»
    Καλή όρεξη!!!!

    TheDiarist >>> Μην μαλώνεις τον ηφαιστιωνάκο χάθηκες!!! Σε προκαλώ να αφήνεις ΠΡΩΤΟς τα σχόλιά σου! Ειδού το blog ειδού και….το σχόλιο!!!Όσο για πάνω…έχεις δίκιο..Όλο παράπονα ήμουν! Που να ήξερα πόσο βαρετά θα ήταν να έβλεπα όοολη μέρα τη σκατόφατσά σου???!!! (Κι εγώ σ’αγαπώ!!)

  8. λαζης Says:

    sto blog soy blepw ginetai enas psiloxamos….xairomai poy apotelw wstoso kati parapanw apo ena sxolio….eimai meros aytwn twn anamnhsewn…kai toso xaroymenos gia ayto…
    moy leipei to cheese cake mas…

    mhn koimhtheis pali grhgora….hehehehe!

  9. Tramp...* Says:

    λαζης >>> Μου λείπει ο Γιώργος μουυυυ…Εκείνος της Κομοτηνής όμως..ξέρεις…..

  10. profylaktiko Says:

    χμμ. πολύ συγκινητικές αναμνήσεις… στάθηκα σε αυτό το ποστ σου γιατί μου φάνηκε πολύ αληθινό 🙂

    τα φιλιά μου


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s