Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

…….σσσστ….ησυχία….. Οκτώβριος 3, 2008

Ησυχία…γενικά…Τίποτα συγκλονιστικό γενικά αυτό τον καιρό…

Σχεδόν απολαμβάνω τον..»κενό» χρόνο…σαν να ξέρω ότι δεν θα κρατήσει για πολύ…

Πάρε μερικές μουσικές αγαπημένες…

Μadrugada…

…στα ισπανικά σημαίνει «ξημέρωμα»…και η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινήσω με αυτές τις μουσικές…συχνά με βρίσκει το ξημέρωμα…(!)

 

 

[memoirs…*]

Πρώτη φορά που έμαθα και άκουσα αυτό το συγκρότημα, ήταν στη διαδρομή Αθήνα-Αλεξανδρούπολη με τρένο. Μια τύπισα στο απέναντι κάθισμα -γύρω στα 40 θα’ταν..- με έβλεπε που άκουγα μουσική και με ρώτησε τι ακούω. Της το δίνω -ένα φοβερό cd που μου είχε γράψει ο κολλητός…- το οποίο εν τέλει της είπα να κρατήσει (γενικά τρελαίνομαι για τέτοιου είδους…»μοιρασιές»…να ξέρω ότι ένας άγνωστος -κάποιος που γνώρισα τυχαία, χωρίς να ξέρω καν  το όνομά του, τον προορισμό ή την αφετηρία του…απλά μερικές περιττές πληροφορίες για το τι μουσική ακούει- …με τρελαίνει να ξέρω ότι θα φτάσει «εκεί» έχοντας στις αποσκευές του κάτι από μένα, κάτι δικό μου…Δεν ξέρω. Είμαι λίγο τρελή μάλλον!…

Τέλοσπάντων…και της δίνω εγώ να ακούσει το cd μου και βγάζει αυτή και μου δίνει το αυθεντικό «Industrial silence», Madrugada (το οποίο απολογήθηκε που δεν θα μπορούσε να μου το χαρίσει…αλλά φυσικά κάτι τέτοιο ήταν αυτονόητο από μέρους μου..!Anyway…)

 

 

Με συνεπήρε η μουσική τους, το άκουσα όλο με τη μία, ερωτευτηκα το συγκρότημα κι από τότε… -πάνε 2-3 χρόνια..- έχω γεμίσει το PC με τραγούδια τους.

Αυτή ήταν η ιστοριούλα μου για σήμερα. Άλλη μια ιστορία-«σφήνα» στην…»πολυτάραχης» ζωής μου!

Την καληνύχτα μου…

(Το καλύτερο στο κράτησα για το τέλος…Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω video clip και θα δεν θα έχεις και πολλά να δεις(!!) αλλά ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ…!!!)

 

Advertisements
 

Αφιερωμένο……. Οκτώβριος 1, 2008

….στη δύσκολη εφηβεία μας «αδελφή ψυχή»….

 

Lara Fabian…

Je t’aime

Je suis malade

ΣΗΜ: …δεν ξέρω γρι γαλλικά…

 

Celine Dion…..

I surrender

..τις προάλλες μπαίνω στο σπίτι και βλέπω γονείς και μικρή αδερφή στο σαλόνι να ψάχνουν παλιές κασέτες και να τις «δοκιμάζουν»στο κασετόφωνο…Μόλις μπαίνω λοιπόν, «έπαιζε» ήδη μία, και μάλιστα ήταν ηχογράφηση (!) όπου «κάποιος» τραγουδούσε a capella αυτό το κομμάτι!

Ρωτάει η «μητέρα» : «Ποιος τραγουδάει εδώ παιδί μου;!»…

…Επεξεργάζομαι…Ακούω καλά…Παιδική φωνή….Χμμμμ……

«Δεν το πιστεύω! Ποιος σας είπε να πειράζετε τις κασέτες μου;;;;!!!»

Laura Pausini, Lara Fabian

La Solitudine

σου θυμίζει κάτι…Εγώ πάντως το προτιμώ έτσι..κι όχι απ’τον…Καλίρη!!

 

Laura Pausini

In assenza di te

Kλάμααααα….Ό,τι και να σου πω είναι λίγο!

 

Eros Ramazzotti

Stella Gemella

L’aurora

 

Αmarti e l’immenso per me

 

Όταν μιλάμε για πόρωση με τον Eros…την εννοούμε!!!Χαχαχα! Χωρίς πλάκα τώρα…Ακόμα και μετά από 10 χρόνια σχεδόν..θυμάμαι τα λόγια! Όταν είχε έρθει Ελλάδα πριν από….δεν θα είναι 7 χρόνια?!…είχα πάει συναυλία! Η πρώτη συναυλία που πήγα….

Το ξέρω ότι τα μισά -αν όχι όλα..!- τα έκλεισες στην πρώτη νότα! Χαχαχαα! (Όλα τα βλέπω εγώ…!) Πάντως άκουσέ τα… Είναι και γαμώ τα τραγουδάκια! Άλλης εποχής, άλλων διαθέσεων…Τότε που έκλαιγα και έγραφα γράμματα -άκουσον, άκουσον!- στον κούκλο του σχολείου που ούτε να με φτύσει…τότε που ξημερωνόμουν με τα ακουστικά συνδεδεμένα στο ραδιοκασετόφωνο-γιγάντιο καλαμάρι (!!), να ακούω Galaxy και Love radio…(Όχι, τώρα δεν ακούω..Επειδή θα ρωτούσες, -λες και δε σε ξέρω..!)…γράφοντας άπειρες ώρες ημερολόγιο και φτιάχνοντας «λίστες» -τι έχει Αυτή που δεν το έχω εγώ και πώς θα το αποκτήσω! -Cosmopolitan σου λέει μετά! Να ιδέες!!….Ααααχ!

Φτάνει!

Καληνύχτα…

 

 

υγ1: ….μιλάμε για τρελό «κάψιμο»…

υγ2: ναι καμάρι, το ξέρω ότι είναι κι άλλα πολλά…αλλά δεν θυμόμουν τίτλους…

 

 

λίγο πιο «κάτω»… Σεπτεμβρίου 30, 2008

 

Nα σου πω κάτι…;; Δεν μου περνάει η μελαγχολία…Τι να κάνω;;!!Πες κάτι……….

Όλο γυρίζω…Ψυρρή, Μοναστηράκι, Θησείο, Γκάζι…Καλά είναι…Ωραίο το κλίμα μπύρα-κουβέντα- ήρεμοι περίπατοι μπας και…ηρεμήσεις…βόλτες στις 4 ρόδες δανεικού αυτοκινήτου, μουσικές και εξομολογήσεις blogικές…αλλά δεν αρκεί…Εσύ τι λες;;

Οι αστρολόγοι το λένε..»ανάδρομο Ερμή»…

Οι μίζεροι το λένε «δουλειά-σπίτι..σπίτι-δουλειά…»

Οι αργόσχολοι νέοι το λένε..απλά..»βαριέμαι…»

Οι πιο μεγάλοι το λένε….»έτσι είναι η ζωή…»

Τι απ’όλα είναι χειρότερο?!

Πρέπει να βρίσκεις τρόπους να κάνεις την «καθημερινότητα»…»καινοτομία».

Δεν είναι δυνατόν να λες «βαριέμαι»…

Σχεδόν δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου!!

Τι δηλαδή… Ήπιαμε τη ζωή μονορούφι; Τα ζήσαμε όλα; Δεν υπάρχει κάτι άλλο;….

Πφ! Τι μαλακίες είναι αυτές; Πάντα υπάρχει το «κάτι άλλο»! Πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει, ένα μέρος που δεν έχεις πάει, ένα σημείο που δεν το έχεις «ταξιδέψει», ένα φαγητό που δεν στο έχουν μαγειρέψει, ένα γλυκό που δεν σε έχει «λιγώσει», ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει, μια μυρωδιά που δεν έχεις μυρίσει, ένα ποτό που δεν έχεις πιει, ένα χρώμα που δεν είχες ποτέ πριν παρατηρήσει εκεί πάνω (ξέρεις..όταν νυχτώνει..ή όταν ξημερώνεσαι…)

Μην μου λες λοιπόν ότι βαρέθηκες, ότι δεν έχεις όρεξη, ότι δεν έχεις διάθεση…..

Μην χάνεις χρόνο. Ζήσε. Σε σένα τα λέω. Ακούς ακόμα;;;;…..

 

WALL-e [για παιδιά;!..Ξανασκέψου το!] Σεπτεμβρίου 27, 2008

Filed under: cinemaniac! — Tramp...* @ 2:17 μμ
Tags: , , , , , , ,

 

 

Παρασκευή απογευματάκι, σε μια αίθουσα Village Cinemas, αγκαλιά με ποπ κορν και ζελεδάκια  (που κράτησαν μέχρι το «προσεχώς»..μετά πάπαλα..!), πήγα με το 11χρονο αδερφάκι (Δεσποινάκι μου σε λατρεύω!ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!), και είδα το WΑLL-e, ελληνιστί «Γουολ-Υ» (ευτυχώς δεν τους «έπαιρνε» να εκφυλίσουν και πολύ το συγκεκριμένο τίτλο..!!).

Γνωστή και πασιφανής η ικανότητα της Pixar να σε «χώνει» «ψυχή τε και σώματι» στην οθόνη και να πετάς με τους ήρωές της στο υπερ-πέραν του σύγχρονου animation…Δεν θα σχολιάσω γραφικά, δεν θα σχολιάσω υπόθεση, να συστήσω σε όλους σας να πάτε το δείτε (όχι μόνο προς τέρψην και ικανοποίησην του..»παιδιού μέσα μας», αλλά γιατί αυτό το ταινιάκι είναι για…μεγάλα παιδιά!!)

Δεν πίστευα ότι μπορούν να περάσουν τέτοια μηνύματα μέσα από ταινίες animation…: άνθρωποι του μέλλοντος (αν και βλέποντάς το αρχίζεις να αμφιβάλλεις για το αν η ιστορία του κόσμου θα συνεχίζει να γράφεται ως τότε…) καθισμένοι σε high-tech καρεκλάκια όπου όλα γίνονται αυτοματοποιημένα χωρίς να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι, τετράπαχοι, με τον σκελετό αν έχει ατροφήσει (εντάξει..δεν το λέει τώρα έτσι ακριβώς στο «παιδικό»!), να έχουν ξεχάσει πώς περαπατάνε (άκουσον άκουσον!!), την Γη να έχει γεμίσει σκουπίδια (αυτό σας φαίνεται κοινότυπο, ε??! Πού καταντήσαμε..) και να έχει απομείνει σαν την καλαμιά στον κάμπο ένα δύσμοιρο ρομποτάκι -ναι!για τον WALL-e μιλάω..-να «πακετάρει» τα σκουπίδια σε βρωμερούς κύβους και να χτίζει με αυτούς πανύψηλα κτίρια………

Τι να πρωτοπώ??? Από ένα ερέθισμα, από μια εικόνα… χίλιες σκέψεις! Τι να σε πρωτοπροβληματίσει??? Τα σκουπίδια? Η ερήμωση της Γης?? Η μοναξιά των ανθρώπων από τον αυτοματισμό των πάντων?? Η παντελής έλλειψη πρασίνου?? Οι σκουπιδο-ουρανοξύστες??? 

Η ταινία είναι σχεδόν «χωρίς λόγια» αλλά χωρίς να κουράζει καθόλου! Όπως σε κάθε ταινία Disney-Pixar -και τις έχω δει σχεδόν όλες…-η μουσική δένει τόσο απίστευτα με τις εικόνες και με το συναίσθημα του κάθε στιγμιότυπου, που ο λόγος καθίσταται σχεδόν περιττός…

Σκηνή : Ένας άντρας και μια γυναίκα καθισμένοι στα «high-tech καρεκλάκια» τους, με τα χέρια ακουμπισμένα στα μπράτσα της πολυθρόνας. Σε κάποια στιγμή κάτι γίνεται και εντελώς»τυχαία» ακουμπάει η γυναίκα το χέρι της στο χέρι του άντρα και αναφωνεί με πρωτοφανή έκπληξη!! «Για φαντάσου!», σκέφτηκα…»Πόσο περίεργη τους φάνηκε η σωματική επαφή…» Και βάζω στοίχημα ότι κατάλαβα καλά…ότι αυτό ήθελαν «να περάσουν»…

Να πάτε να το δείτε. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα….

Ακολουθεί trailer και φωτογραφίες προς ενημέρωση του φιλοθεάμονος κοινού!!!

Επίσης ακολουθεί δεξίωση στο Roof Garden του ξενοδοχείου μας…

 

 

 

…»στριμωγμένες» σκέψεις… Σεπτεμβρίου 25, 2008

 

Μου τη σπάνε πολλά αλλά κυρίως ο εαυτός μου αυτές τις μέρες! Περίμενα να μου περάσουν τα νεύρα και η μελαγχολία για να σου γράψω κάτι χιουμοριστικό που θα σου φτιάξει τη διάθεση, αλλά δεν βλέπω να περνάει το θέμα! Πρέπει να τα πω μάλλον για να την κάνουν με ελαφρά…

Χτες μια γιαγιά που καθόταν από πίσω μου στο λεωφορείο..φτερνίζεται χωρίς -φυσικά- να βάλει το κουλό της μπροστά και νοιώθω όλα της τα φτυσίδια πάνω μου!!! ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! Γυρνάω, της ρίχνω ένα βλέμμα μες την αηδία, την υποτίμηση και την απαξίωση και όχι απλά δεν ξαναφτερνίστηκε η «καλή μου η γριούλα» …άχνα δεν έβγαλε! Για μια στιγμή ούτε την ανάσα της δεν άκουγα -ξέρεις τώρα οι γέροι..βαριανασαίνουν και τους ακούει και το παράλληλο σύμπαν!- και γύρισα να δω σε τι φάση βρίσκονται τα ζωτικά της σημεία! Άστα σου λέω.

Είμαι εντάξει παιδί γενικώς απλά όταν είμαι σε λεωφορείο:

1. Φόρα αποσμητικό

2. Μην με αγγίξεις

3. Μην μου μιλήσεις

4. Μην σχολιάζεις

5. και γενικά αν δεν υπήρχες θα με διευκόλυνες ακόμα περισσότερο…

Άλλο και το άλλο. Μπαίνουνε μέσα στο λεωφορείο,μέσα στο καταμεσήμερο -οπου περιμένει στη στάση μια ολόκληρη στρατιά- και θέλουν να μου χτυπήσουν και εισιτήριο!! Πού πας ρε κατακαημένε Έλληνα γαμώ το κέρατό μου, γαμώ! Φοβάσαι μην «κατα-ληστέψεις» το κράτος, μην του στερήσεις τα 80 γαμω-λεπτά του εισιτηρίου σου??? Κουνήσου και άντε παλουκώσου να μην πιάνεις και χώρο! Ε ρε πούστη μου!! (Ε μα κοίτα να δεις τι παθαίνω! Τα θυμάμαι και συγχύζομαι και ανοίγει ο «οχετός» στο πι και φι!!) Λες να μπει ελεγκτής εδώ μέσα έτσι όπως είμαστε σαν τις σαρδέλες?? λες να θέλει να μπει? Ας μπει κι ας μου κόψει και πρόστιμο! Μαγκιά του αν έχει να κότσια να «συρθεί» πάνω στην ιδρωτίλα, να γυροφέρνει μες στη γεροντίλα και τη μπόχα, να γίνει το κεφάλι του καζάνι από το «soundtrack» της ταλαιπωρίας, του τραντάγματος, του μαζικού κύματος κεφαλιών σε κάθε στροφή -«πέεερα-δώωωθε…πέεερα-κείιιθε…»

Έκανα και μια μαλακία στη δουλειά και ήρθε κι έδεσε!

Έχω αρχίσει και σκέφτομαι σοβαρά ότι το τελευταίο τρίμηνο είμαι σαν την καλαμιά στον κάμπο, σαν τον κούκο, σαν την Πηνελόπη που περιμένει τον..Άγνωστο στρατιώτη! Έχω αρχίσει και σαλεύω! Καταλαβαίνεις πιστεύω..!

Τέλοσπάντων…»Μπόρα είναι..θα περάσει..»Σαν αυτή που έριξε μόλις τώρα και με σύγχυσε κι αυτή στη σκέψη του τι θα βάλω πάλι το πρωί, τι παπούτσια «πάνε» με λάσπη και υγρασία….ΆΣΤΑ!

Σε καληνυχτίζω γι’απόψε φιλαράκο!

Θα έρθουν καλύτερες μέρες και για μας που ρίχνουμε τον εκνευρισμό μας στα λεωφορεία, στους ανθρώπους, στη βροχή…σε όλα τα άλλα εκτός από…..

 

διά..κενο μνήμης…. Σεπτεμβρίου 22, 2008

Filed under: Inner space... — Tramp...* @ 7:24 μμ

 

…αυτό το Σαββατοκύριακο νοστάλγησα…ξέρεις τι? Τα φοιτητικά μου χρόνια πάνω..Αλεξανδρούπολη…

Όταν έμαθα ότι πέρασα εκεί, ήταν καλοκαίρι, πρωί, ΝΕΤ, ανακοίνωση βάσεων…μία μία οι πρώτες προτιμήσεις να χάνονται..και μένει η Μοριακή…πού? Αλεξανδρούπολη…Τη γαμήσαμε…-σκέψη 1η…

Μακριά…800 και κάτι…

Μικρή…σε 10 λεπτά είσαι εκτός πόλης…και σε 20 Κομοτηνή…

Αεροπλάνα?Ακριβά.Τρένο? 12 ώρες…(Άλλες αναμνήσεις εκεί..θα στις πω άλλη φορά..)

Φίλοι? Σχεδόν όλοι Αθήνα.

Εγώ? Ακοινώνητη ως τότε! Τη γαμήσαμε δις (σκέψη 2η..!)

Πέρασαν 4 χρόνια, έχω έρθει Αθήνα, δουλεύω κοντά ένα χρόνο, έχω την παρέα μου, βγαίνω, περνάω καλά, αλλά μου λείπει η ζωή μου πάνω…Όχι πάντα…Να, μερικές φορές..Όπως τώρα…

Μου λείπουν

οι φίλες μου…οι καφέδες στο σπίτι μου, καθισμένες όλες πάνω στον πράσινο καναπέ μου και κάτω στο χαλί να σχολιάζουμε, να «ασκούμε κοινωνική κριτική» (=τρελό κουτσομπολιό…), να γιορτάζουμε γιατί περάσαμε το μάθημα με 5, να πίνουμε στην υγειά των «στερημένων» και μη βραδιών μας, να κλαίμε στη θύμηση ενός παλιού απωθημένου, να τριγυρνάμε στα «βρώμικα» με κρασιά και ρετσίνες βουτώντας λαδωμένες πίτες σε ό,τι έχει απομείνει από το πασαλειμένο πάνω στη λαδόκολλα τζατζίκι!…να μεθάμε, να γελάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να ξερνάω (ελπίζω να συγκράτησες το πρώτο ενικό σ’αυτό το τελευταίο!), να τραγουδάμε στο δρόμο, να κάνουμε καμάκι σε 1οετάκια και μη………. 

το σπίτι μου…

Ανάμνηση : Είναι βράδυ -3-4 δεν ενθυμούμαι..-, η συγκάτοικος έχει βγει με το γκομενάκι, εγώ κοιμάμαι του καλού καιρού -τι άλλο κάνεις στις 5 άνευ γκομενακίου??!…δεν είχε πάρει κλειδιά, I knew it!…

Ενώ είμαι ακόμα ξύπνια..ακούω αγκωμαχητά ΕΞΩ ΑΚΡΙΒΩΣ από την εξώπορτά μου…Πάω δειλά δειλά στην πόρτα, προσαρμόζω καλά καλά την αυτάρα μου και με την αναπνοή να έχει μαζευτεί όλη στα σωθικά μου, προσπαθώ να αφουγκραστώ…Ακούω «κάτι» να χτυπάει, να «βρίσκει» στις σκάλες καθώς το…»κατεβάζουν»!! Παναγία μου!! Τους ληστεύουνε!» Ε τι άλλο να σκεφτώ η κακομοίρα μες στα μαύρα σκοτάδια??! Το φως της σκάλας ανοιχτό…»Καλά..μαλάκες είναι?», σκέφτομαι εγώ, η πανέξυπνη!

Περιμένω στην πόρτα για λίγο…η «μετακόμιση» συνεχίζεται…εκεί που νύσταζα…το μάτι κάγκελο! Πάω στον πράσινο καναπέ -απέναντι ακριβώς από την εξώπορτα-, κάθομαι οκλαδών (δεν ξέρω πως γράφεται!…), ανάβω τσιγάρο, και το κάνω σε 1 λεπτό με τα μάτια φυσικά καρφωμένα στην πόρτα και τη φαντασία μου να οργιάζει και να κάνει ΤΑ απίστευτα σενάρια για την είσοδο των ληστών στο «φτωχικό» μου..»Πόσοι να είναι? Σιγά μην μπουν σε μένα! Θα ξέρουν ότι είμαι φοιτήτρια και δεν έχω τίποτα! Ό,τι και να μου ζητήσουν ενοείται τους το δίνω με τη μία!!»..Τέτοιες μαλακίες σκεφτόμουν!!!!

Κάποια στιγμή σταματάει η «κίνηση» στην κοινόχρηστη σκάλα…και μακαρίζοντας την τύχη μου που τη γλίτωσα για σήμερα..πάω για ύπνο…(Κι όμως!!) Κατά τις 5…

…χτυπάει το κουδούνι, όχι της εξώπορτας, για να πάω πρώτα στο θυροτηλέφωνο…αλλά της «πάνω» πόρτας το οποίο έκανε τον κλασικό ήχο «the bell is ringing!!Ξέρεις αυτή τη μαλακία που χτυπάει σε όλες τις αμερικάνικες σειρές…), το οποίο μάλιστα έκανε και αντίλαλο εκατό χρόνια αφού άνοιγες την πόρτα…Χτυπάει λοιπόν, τρομάζω (πολύ μακάβριος ήχος!!), σηκώνομαι με τα μάτια κλειστά, ανοίγω την πόρτα, με τυφλώνει το κοινόχρηστο φως της σκάλας, βλέπω μπροστά μου τη συγκάτοικο με ύφος ανήσυχο και συνομωτικό..»Κάποιος πέθανε…», λέει! Τα κλάνω! ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!! Ήταν ο γεροξούρας, εκείνος ο αντιπαθέστατος βρωμόγερος του 3ου -Θεός ‘χωρέσ’ τον!!- που μας τα είχε κάνει τόσα με τις παρατηρήσεις του -ντροπή μου που μιλάω έτσι για νεκρό άνθρωπο??! Χα! Δεν τον είχες εσύ από πάνω σου φιλαράκο μου!! -, που ήθελε να πετάξω στο δρόμο τα 2 αδέσποτα γατάκια που φιλοξενούσα σε μια κούτα στο παν-βρώμικο μπαλκόνι μου (συγκινήθηκες?!) γιατί, λέει, βρωμούσε μέχρι απέναντι το μπαλκόνι μου…(κακοήθειες..!!)…

Και τελικά…για να σου λυθεί η απορία…ο ήχος από το «γκνταπ-γκντουπ» στις σκάλες, ήταν από…το φέρετρο….

«Μπες μέσα παιδάκι μου! Λέγε! Πού το κατάλαβες??»…

«Έχει φέρετρο κάτω στη είσοδο και είναι τίγκα στις γλάστρες!!»…μου λέει.

Δυσκολεύτηκα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ! Περίεργο να κοιμάσαι με ένα φέρετρο να στέκεται σα λυγερόκορμο κυπαρίσσι από «κάτω σου» και έναν γερο-παράξενο στο νεκροκρέβατο «από πάνω σου»!!…Φυσικά, κοιμηθήκαμε κάπου κατά τα ξημερώματα αναπολώντας «ιστορίες από την κρύπτη»..τότε που ο γέρος κατέβαινε με το που ακουγόταν η πρώτη νότα από τραγούδι για να μας πει ότι «ακούγεται μέχρι πάνω!!!»…….

το μαγαζί που δούλευα, και που έκανε υπέροχα live με τον Βαγγέλη και τον Πάνο και τον «Καρχαρία» επί σκηνής…

 η σχολή μου η ετοιμόρροπη, με το ελεεινό αμφιθέατρο, τους τοίχους να μην φαίνονται από τις αφίσες των παρατάξεων, τα βαρετά μαθήματα…

οι βρωμόφατσες της Αλεξανδρούπολης, που όπου και να πήγαινες έβλεπες τους ίδιους και τους ίδιους…που οι μισοί σε αυτή την πόλη παίζουν ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα και οι άλλοι μισοί είναι μονιμάδες(!), που αν δεν βγούνε 2 φορές τη βδομάδα στα μπουζούκια αρρωσταίνουν..για να μην αναφέρω τις περιπτώσεις όπου ακόμα και η έλευση του Βολάνη στην πόλη θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ happenings της πόλης!!!….

ο πεζόδρομος που έκλεινε τα καλοκαίρια και έτσι κάναμε το διάλειμμα από το πήξιμο στις εξεταστικές..με παγωτάκι στο χέρι (χειμώνα-καλικαίρι), βόλτες και τσιγάρο στο τρίτο παγκάκι από το «Μύλο»…ένα ουζερί με θέα τη θάλασσα…

 οι εξεταστικές που βρισκόμουν στο έλεος έτοιμη να το ρίξω στα βαριά για να επιβιώσω….

οι γονείς του Μήτσου...μας λέγανε και τις 4 «τσούπρες» και μας έβγαζαν σαρδέλα και μπυρίτσα στο ταβερνάκι τους…

τα «Φιλαράκια»..ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα ταβερνεία…τέλειο φαγητό που όμοιό του δεν έχω φάει αλλού, στη Μάκρη, λίγο έξω από την πόλη…(Βασικά είναι τόοσο μικρή αυτή η πολίτσα που αν ακόμα οι καμπινέδες ήταν έξω από τα σπίτια, ε..ο δικός μου εκεί θα ήταν..έξω από την πόλη..!)

το «Απρόοπτο»…

η Κομοτηνή…πήγαινα στο Γιώργο και περνούσαμε απίστευτα…Με ξύπναγε με μουσικές που δεν είχα ξανακούσει, δεν με σκούνταγε ποτέ, περίμενε να ξυπνήσω μόνη μου…κι όταν άνοιγα τα μάτια μου πάντα με κοιτούσε με χαμόγελο!…μου μαγείρευε εκείνον τον τέλειο κιμά με κανέλα, πάντα ζητούσα κι άλλο τυρί με τα μακαρόνια, πάντα με ρωτούσε αν χόρτασα -γιατί ξέρει ότι τρώω πολύ!-, πάντα με περίμενε για να μου πει τις σκέψεις του….πάντα τον έπιανε υπερκινητικότητα κι εμένα νύστα μετά το φαϊ…….το ψυγείο του είχε πάντα «είδη υγειϊνής» (!!), και τα συρτάρια του τουλάχιστον μία Derby…μου έγραφε σημειώματα στο κουτί από το Cheesecake Γιώτης που αγόραζα εγώ ή εκείνος με το που έφτανα στην πόλη, δεν με άφηνε να δανειστώ τα CD του (αν όχι εγώ τότε..ποιος?!) -μία φορά είχα γονατίσει αλλά..τίποτα..!-, διάβαζα τα βιβλία του, γνώριζα τις παρέες του…αλλά με όποιους και να ήμασταν…ήμασταν μαζί, είχαμε ο ένας τον άλλο…του έκλεβα φωτογραφίες και όταν με πήγαινε στα ΚΤΕΛ του τις έδειχνα από το τζάμι μόλις ξεκινούσε το λεωφορείο και θύμωνε!…έλεγε ότι θα έρθει σύντομα αλλά αργούσε λίγο…

 

Πολλές αναμνήσεις…και δεν τις χωράει όλες 1 post..Συγγνώμη αν κούρασα λιγάκι σήμερα, ε??

Είναι πολλά που θέλω να ξεχάσω…όχι γιατί ήταν πραγματικά άσχημα, αλλά γιατί ήταν πολύ πολύ όμορφα…νοιώθω τυχερή που τα έζησα όλα. Στο τέλος όλων μου των συναισθημάτων και των σκέψεων..ναι…τελικά αυτό απομένει…να νοιώθω τυχερή και να χαμογελάω κάθε φορά γιατί τα έζησα.

 

 

Ο Ευθύμης και η βρόχα που έπεφτε… Σεπτεμβρίου 20, 2008

 

…έχω φύγει από δουλειά και κατηφορίζω προς το λιμάνι να πάρω ταξί…

Γυαλιά τίγκα στα βροχο-σταγονίδια, μαλλί αλαφιασμένο, τσιγαράκι μετά από 5 ώρες στέρησης του καρκίνου, σανδαλάκι μες στο λασπουριό από το πρωί που πήγαινα και ένα τεράαααστιο σπυρί στο δόξα πατρί να ετοιμάζεται ν’ανοίξει σαν τρίτο μάτι! Πριν φτάσω στο δρόμο ακούω κάποιον που στεκόταν έξω από την Εθνική, κάτω από το υπόστεγο, με μαύρο μπουφανάκι, γύρω στα 25, μελαχρινός, ωραίο σωματάκι, λίγο πιο ψηλός από μένα (αμιδρά τον θυμάμαι….!) να λέει μια χαρωπή «καλημέρα». «Σε ποιον??», σκέφτομαι. «Σε σένα μάλλον ηλίθια! Βλέπεις κανέναν άλλο τριγύρω??», απαντάει η «φωνή»! Σημασία δεν δίνω (εκείνη τη στιγμή καθάριζα και το γυαλί και να τον κοιτούσα δεν θα τον έβλεπα!) και πάω και στέκομαι μέσα στη βροχή και αρχίζω τα τροχονομίστικα μπας και σταματίσει κανένας ταρίφας. Κανείς δεν με έπαιρνε (λογικό έτσι που ήμουν…) Ξαφνικά έρχεται κοντά:

Μεγάλη αγένεια πάντως να μην σας παίρνουν… (Καλέ σε σένα μιλάει! Ξύπνα!…»Μη μου μιλάς στον πληθυντικό..Μην μ’αποξενώνεις…!!»)

Εμένα μου λες;;! Λίγο ακόμα και θα το πάρω προσωπικά!

Πού πηγαίνεις;

Αγία Βαρβάρα.

Αν σου πω ότι πηγαίνω Νίκαια θα με πιστέψεις;;

Ναι! (Γιατί να μην σε πιστέψω παλικάρι μου;;!!)

Αν σου πω να σε πάω;;!

Μπααα….  (Η Λ Ι Θ Ι Α!!!)

Γιατί..; ….Θα μου πεις..δε με ξέρεις..Αλλά έλα! Τι μπορεί να σου κάνω;!

(Τι  θ έ λ ω  να μου κάνεις είπες;; Χριστέ μου!!! Με κατάλαβε!)

Άστο! Άστο! Δεν πειράζει.. (Τι ατάκες πετάω απόψε;;!!)

Καλά…Θα περιμένω μαζί σου μέχρι να έρθει ταξί..!!

(λέει και σταυρώνει τα χέρια ο γλυκός μου!!)

Τι λες καλέ;;! Φύγε που θα περιμένεις μες στη βροχή….!! Έλα…

Θα περιμένω…Μπορείς τουλάχιστον αφού καθόμαστε εδώ να μου πεις το όνομά σου;;

Μ…

Ευθύμης!

Χάρηκα! (η χειραψία επιβάλλετο!!)

..Μην χαίρεσαι αγπημένε φίλε αναγνώστη!! Ήρθε το ταξί -γαμώ την πουτάνα μου γαμώ!!!!

Καλή σου μέρα!

Καλημέρα! Σ’ευχαριστώ πολύ πάντως!

Αυτά………

 (δεν θα σχολιάσω…Δες τη φώτο παρακάτω…)

 

 (…συνδύασε την και με αυτήν εδώ…)

(και κάτι που μου αξίζει…)