Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

..κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του λεωφορείου… Σεπτεμβρίου 16, 2008

Filed under: Inner space... — Tramp...* @ 7:19 μμ
Tags: , ,

 

..Ένα άδειο ποτήρι φραπέ πάνω στο γραφείο ενός γραφείου τελετών…κλειστού… Μακάβριο αν τολμήσεις να κάνεις και παραλληλισμό…

Σε μια στάση ένας 50άρης κατάκοπος, με μοκασίνι και κάλτσα σουρωμένη, σορτς και μια μπλούζα με τσέπη, βρώμικος, με βλέμμα στα χαμένα, μια τσάντα -απροσδιορίστου!- ανάμεσα στα πόδια. Έψαξα να βρω βέρα αλλά το δεξί χέρι ήταν στην τσέπη. Από μια τσέπη του άσπρου ημιδιάφανου ΄τυπου-Lacoste μπλουζακίου, φαίνεται ξεκάθαρα η Visa της Εθνικής Τράπεζας.

Ένα παιδί 18-19, με βλέμμα τρελού, πολύ αδύνατο έρχεται στη στάση…

Ένας γέρος κάθεται μπροστά μου και κοιτάει κάθε πιπίνι που περνάει μέχρι να χαθεί από το οπτικό του πεδίο…Στραβολαίμιασε ο πορνόγερος. (Τους σιχαίνομαι όλους αυτούς τους ξεμωραμένους κωλόγερους που είναι με το ένα πόδι στον τάφο και με το άλλο στο σαπούνι και τολμάνε να κοιτάζουν τα κοριτσάκια..Ανωμαλάρες…)

Κακόγουστες γυναίκες γύρω στα 40..με απαίσια, βαριά αρώματα, ξεραμένες φτέρνες, τεράστιες τσάντες, πουκαμίσες, ξεθωριασμένο μανό στα νύχια του ποδιού και -το επιστέγασμα της δημιουργίας!!- μια «διακριτική» ασημένια αλυσίδα να «κόβει» στα δύο την περιοχή πριν και μετά του χοντρού τους αστραγάλου…

Πακιστανοί με μακριμάνικα μες στο κατακαλόκαιρο, με μάτια συμπαθητικά, σκούρα και κουρασμένα…

Αφίσες σε κάθε κολώνα από τον Πειραιά, τα  Καμίνια, τη Νίκαια, μέχρι τον Κορυδαλλό…Αφίσες με εκδηλώσεις και θεατράκια και παιδικές παραστάσεις..-ό,τι προλάβουμε..οι παραστάσεις open roof φτάνουν στο τέλος τους! Δημοτικά θέατρα που κάνουν τράμπα τις παραστάσεις το ένα στο άλλο. (Σκέψη: Πότε θα πάω επιτέλους απέναντι (είναι το Δημοτικό Θέατρο του Κορυδαλλού) να δω καμιά παράσταση?…Λες σήμερα? Τι παιζει..??)

Το τυροπιτάδικο στη γωνία που στρίβει το λεωφορείο για το δρόμο που περνάει μπροστά από το ΙΚΑ…Έξω τραπεζάκια, τίγκα στον αλλοδαπό συνάνθρωπο, τίγκα στην μυρωδιά από ξυνισμένο τυρί…

Graffitti σε κάτι άκυρους τοίχους πίσω από μαγαζιά ελαστικών, τοίχους σχολείων…»Η ψυχή μας καίει, γι’αυτό κρατάμε spray»…

Γιαγιάδες και παππούδες που δυσκολεύονται να κατέβουν, να ανέβουν, να περπατήσουν, να σταθούν…Πού πάνε??…Πού?????

Μια κοπέλα με βιβλίο ECDL κάθεται δίπλα μου σχεδόν μέχρι το τέλος της διαδρομής μου. Δεν μ’αρέσει να κάθονται δίπλα μου στο λεωφορείο. Ποτέ δεν μου άρεσε. «Τουλάχιστον δε βρωμάει!», σκέφτομαι…

Φτάνω. Πάντα πατάω το κουμπί λίιιγο πριν φτάσω στη στάση! Φοράω ακουστικά, δεν ξέρω και η αλήθεια είναι πως δεν με ενδιέφερε ποτέ να μάθω αν ο οδηγός με βρίζει κιόλας την ώρα που τον βλέπω να κοιτάει ξενερωμένος από τον τεράααστιο καθρέφτη τον..μαλάκα που «το θυμήθηκε τελευταία στιγμή»…….

Βγαίνω. Κατεβαίνει πρώτα ο αηδιαστικός πορνόγερος (βλ. παραπάνω..). Και την ώρα που παρατηρώ τον τρόπο που βρήκε να απλώσει τις λιγοστές και λιγδιασμένες του τρίχες πάνω στην απόλυτη καράφλα του…πιάνω μια κίνηση με την άκρη του ματιού μου, κοιτάω κάτω και βλέπω την ροχάλα του να έχει σκάσει μπροστά μου, και σιχαίνομαι τη ζωή μου μεσημεριάτικα…

…αυτές είναι οι εικόνες μου σήμερα.

          μιας Αθήνας αποπνικτικής, βρώμικης, κατάκοπης, αηδιαστικής, αγενούς, κιτς, κακόγουστης,φτηνής, ιδρωμένης, ανυπόμονης, βιαστικής…

που στιγμές-στιγμές προσπαθώ να την..»υπερασπιστώ» και δεν .. μ’αφήνει…