Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

…»στριμωγμένες» σκέψεις… Σεπτεμβρίου 25, 2008

 

Μου τη σπάνε πολλά αλλά κυρίως ο εαυτός μου αυτές τις μέρες! Περίμενα να μου περάσουν τα νεύρα και η μελαγχολία για να σου γράψω κάτι χιουμοριστικό που θα σου φτιάξει τη διάθεση, αλλά δεν βλέπω να περνάει το θέμα! Πρέπει να τα πω μάλλον για να την κάνουν με ελαφρά…

Χτες μια γιαγιά που καθόταν από πίσω μου στο λεωφορείο..φτερνίζεται χωρίς -φυσικά- να βάλει το κουλό της μπροστά και νοιώθω όλα της τα φτυσίδια πάνω μου!!! ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! Γυρνάω, της ρίχνω ένα βλέμμα μες την αηδία, την υποτίμηση και την απαξίωση και όχι απλά δεν ξαναφτερνίστηκε η «καλή μου η γριούλα» …άχνα δεν έβγαλε! Για μια στιγμή ούτε την ανάσα της δεν άκουγα -ξέρεις τώρα οι γέροι..βαριανασαίνουν και τους ακούει και το παράλληλο σύμπαν!- και γύρισα να δω σε τι φάση βρίσκονται τα ζωτικά της σημεία! Άστα σου λέω.

Είμαι εντάξει παιδί γενικώς απλά όταν είμαι σε λεωφορείο:

1. Φόρα αποσμητικό

2. Μην με αγγίξεις

3. Μην μου μιλήσεις

4. Μην σχολιάζεις

5. και γενικά αν δεν υπήρχες θα με διευκόλυνες ακόμα περισσότερο…

Άλλο και το άλλο. Μπαίνουνε μέσα στο λεωφορείο,μέσα στο καταμεσήμερο -οπου περιμένει στη στάση μια ολόκληρη στρατιά- και θέλουν να μου χτυπήσουν και εισιτήριο!! Πού πας ρε κατακαημένε Έλληνα γαμώ το κέρατό μου, γαμώ! Φοβάσαι μην «κατα-ληστέψεις» το κράτος, μην του στερήσεις τα 80 γαμω-λεπτά του εισιτηρίου σου??? Κουνήσου και άντε παλουκώσου να μην πιάνεις και χώρο! Ε ρε πούστη μου!! (Ε μα κοίτα να δεις τι παθαίνω! Τα θυμάμαι και συγχύζομαι και ανοίγει ο «οχετός» στο πι και φι!!) Λες να μπει ελεγκτής εδώ μέσα έτσι όπως είμαστε σαν τις σαρδέλες?? λες να θέλει να μπει? Ας μπει κι ας μου κόψει και πρόστιμο! Μαγκιά του αν έχει να κότσια να «συρθεί» πάνω στην ιδρωτίλα, να γυροφέρνει μες στη γεροντίλα και τη μπόχα, να γίνει το κεφάλι του καζάνι από το «soundtrack» της ταλαιπωρίας, του τραντάγματος, του μαζικού κύματος κεφαλιών σε κάθε στροφή -«πέεερα-δώωωθε…πέεερα-κείιιθε…»

Έκανα και μια μαλακία στη δουλειά και ήρθε κι έδεσε!

Έχω αρχίσει και σκέφτομαι σοβαρά ότι το τελευταίο τρίμηνο είμαι σαν την καλαμιά στον κάμπο, σαν τον κούκο, σαν την Πηνελόπη που περιμένει τον..Άγνωστο στρατιώτη! Έχω αρχίσει και σαλεύω! Καταλαβαίνεις πιστεύω..!

Τέλοσπάντων…»Μπόρα είναι..θα περάσει..»Σαν αυτή που έριξε μόλις τώρα και με σύγχυσε κι αυτή στη σκέψη του τι θα βάλω πάλι το πρωί, τι παπούτσια «πάνε» με λάσπη και υγρασία….ΆΣΤΑ!

Σε καληνυχτίζω γι’απόψε φιλαράκο!

Θα έρθουν καλύτερες μέρες και για μας που ρίχνουμε τον εκνευρισμό μας στα λεωφορεία, στους ανθρώπους, στη βροχή…σε όλα τα άλλα εκτός από…..