Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

«..έρωτας είναι…θαρρώ…» (ε..??!*) Φεβρουαρίου 9, 2009

28105-illustration-illustratie_love-liefde_011

..."Έλα βρε μωρό μου να πάμε μια βόλτα..."

Τίποτα!

Σε ένα δωμάτιο με κλιματισμό – «τέρμα τα γκάζια», με τηλεόραση, DVD, υπολογιστή με σύνδεση Wind (..νο κομεντς!), με κρεβάτι-καναπέ -βεβαίως-βεβαίως!!- με ένα τραπεζάκι και με ένα βάζο πάνω στο τραπεζάκι με κάτι κακόγουστα, ελεεινά, τρισάθλια, από αγνώστου προελεύσεως υλικό…»κατασκευάσματα» που υποτίθεται ότι είναι «λέλουδα» τα οποία όχι απλά δεν υπάρχουν ως είδος στο «φυτολόγιό» μου, αλλά γενικώς «δεν υπάρχουν» (και δεν εννοώ το..»είναι άριστης ποιότητας» , βλ.διάφημιση Molto…)….Εκεί…πάω και τον βρίσκω, καθόμαστε αγκαλιά, χαδάκια και λοιπά..αλλά όλα αυτά υπό την σκέπην του δωματίου και του Κυρίου…(έχε χάρη που είναι πανταχού παρόν..αλλιώς ούτε αυτός δεν θα μας έβλεπε..!)

"Μωράκι μου οι φίλοι σου ξέρουν ότι έχεις κοπέλα;;"
"Εεεε....ναι....ξέρουν...!"

Ποτέ δεν μ’άρεσε να με μοστράρουν λες και είμαι κανένα τρόπαιο, σαν να…»νομίζουν ότι με κέρδισαν»  (οι…πτωχοί..!)…Αλλά τούτο το παλικαράκι…ρε με κρύβει…;;;;!! Τι στο καλό;;! Ρε σεις αλήθεια λέω…δεν είμαι καμιά τοφάλα, ούτε άσχημη, ούτε χαζή, ούτε τίποτα! Δηλαδή αν είναι δυνατόν!

 

"Γιατί δεν με πήρες χτες;; Πού χάθηκες από τις 5 το μεσημέρι που μιλήσαμε τελευταία φορά;;"
"...Αχ μωρό μου...σόρρυ...ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΡΤΑ!!!!!"

Όχι ρε παιδιά…μισό!μισό! Δεν τα έχω με 15χρονο! Αλήθεια…!!!

 

Γιατί μένω και γκρινιάζω…;;;;

Εεε..;;;

kissyfish_380

Γιατί αυτό το…το..σκασμένο κωλόπαιδο, το γλυκό, το ναζιάρικο, το αρενωπό, το αξύριστο, το κοντοστούπικο, το μούτρο.….είναι ο πρώτος άντρας -αν εξαιιρέσεις το 5χρονο «κόλλημα» που είχα «φάει» σε Γυμνάσιο-Λύκειο με μια ψωνάρα του κερατά……- με έκανε πρώτη φορά να βιώνω όλα τα σύνδρομα ενός ερωτευμένου….Πρώτη φορά εγώ θέλω να βλέπω κάποιον κάθε μέρα, πρώτη φορά δεν μπορώ να κρατήσω εγωισμό, πρώτη φορά δεν χωρίζω κάποιον με την πρώτη στραβή, πρώτη φορά ευχαριστιέμαι τόσο το σεξ! (Σας γείωσα;;;;!! Χαχαχααα!!)

Δεν ξέρω αν θα κρατήσει, πόσο, κτλ….αλλλά μου βγάζει πολύ συναίσθημα που το’χα καταχωνιάσει, είχε συσσωρευτεί, είχε ψιλο-σαπίσει…

Κι όλα αυυτά, ένα παιδάκι στην ηλικία μου, που δεν πληρεί κανένα μα κανένα απολύτως από τα standards που λέμε ότι έχουμε. Ούτε καν το πιο απλό: το ύψος! (Γιατί είμαι και 2 μέτρα η ρουφιάνα!!)

Τι να σας πω ρε παιδιά;;…Θα δείξει…

Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου’ρθει!

ARE YOU IN LOVE????

6a00d834515beb69e200e54f0f0f048833-800wi

 

..κι όμως είμαι ακόμα εδώ…!!! Νοέμβριος 4, 2008

Filed under: Inner space... — Tramp...* @ 2:57 μμ
Tags:

Αστέρια μουυυυ!!!

Όοοχι! Δεν φτιάχτηκε το που-σου-δάκι…Για την ακρίβεια μάλιστα «κηδέψαμε» την motherboard μετά από μήνες νοσηλείας…Δε μαμιέται! Είμαι δουλειά και μου μένει ακόμα λίιιιγο χρόνος ζωής…!

Μου λείπει τρελά το να γράφω εδώ πέρα!Δε φαντάζεσαι…Έχω άααπειρα νέα που αφορούν..: ένα συνεδριακό ΣΚ σε Σαλόνικα σε υπερ-λουξ ξενοδοχείο (*πληρωμένο από φαρμακευτική εννοείται!), ένα τρελό γκομενάκι «one-week-stand»(!!) που αφήσαμε να συνεχίσει τη ζωή του (αφού δεν μας ενδιέφερε αρκετά ώστε να του την..ρημάξουμε..!!), μια επιστροφή στα από αρχαιοτάτων χρόνων στρωμένα παρκέ της παλιάς σχολής χορού από όπου «αποδήμησα» πριν από 8 χρόνια ύστερα από 13 χρόνια, μια φιλία που…αγνοείται………και πολλές, πολλές, μα πάααααρα πολλές αμπελοφιλοσοφίες (βλ. σχέσεις), αναθεωρήσεις (βλ.φιλία), σχέδια (βλ. «πού πάω?», «ποια είμαι?», κοκ…), όνειρα (βλ. απώλεια 10 κιλών…!!!Πλάκα κάνω!! :-ΡΡΡΡ), νεύρα και προβληματισμούς (βλ. δουλειά)…….

Με πιέζει ο χρόνος κυρίες και κύριοι…!!!Έχω μια ασθενή στο χειρουργείο να…χαλαρώνει…!!

Σας αφήνω να πάω για κανα τσιγαράκι στην πίσω αυλίτσα με την συνάδελφο και μετά….δρόμοοοοοο…!!!

Να περνάτε καλά πάντα!

Να προσέχετε τους εαυτούς σας!

Αυτό φυσικά και δεν είναι η επάνοδος που έχω υποσχεθεί…

…μόνο μια μικρή ανάσα στην απουσία μου…

ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ!

*****************

 

λίγο πιο «κάτω»… Σεπτεμβρίου 30, 2008

 

Nα σου πω κάτι…;; Δεν μου περνάει η μελαγχολία…Τι να κάνω;;!!Πες κάτι……….

Όλο γυρίζω…Ψυρρή, Μοναστηράκι, Θησείο, Γκάζι…Καλά είναι…Ωραίο το κλίμα μπύρα-κουβέντα- ήρεμοι περίπατοι μπας και…ηρεμήσεις…βόλτες στις 4 ρόδες δανεικού αυτοκινήτου, μουσικές και εξομολογήσεις blogικές…αλλά δεν αρκεί…Εσύ τι λες;;

Οι αστρολόγοι το λένε..»ανάδρομο Ερμή»…

Οι μίζεροι το λένε «δουλειά-σπίτι..σπίτι-δουλειά…»

Οι αργόσχολοι νέοι το λένε..απλά..»βαριέμαι…»

Οι πιο μεγάλοι το λένε….»έτσι είναι η ζωή…»

Τι απ’όλα είναι χειρότερο?!

Πρέπει να βρίσκεις τρόπους να κάνεις την «καθημερινότητα»…»καινοτομία».

Δεν είναι δυνατόν να λες «βαριέμαι»…

Σχεδόν δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου!!

Τι δηλαδή… Ήπιαμε τη ζωή μονορούφι; Τα ζήσαμε όλα; Δεν υπάρχει κάτι άλλο;….

Πφ! Τι μαλακίες είναι αυτές; Πάντα υπάρχει το «κάτι άλλο»! Πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει, ένα μέρος που δεν έχεις πάει, ένα σημείο που δεν το έχεις «ταξιδέψει», ένα φαγητό που δεν στο έχουν μαγειρέψει, ένα γλυκό που δεν σε έχει «λιγώσει», ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει, μια μυρωδιά που δεν έχεις μυρίσει, ένα ποτό που δεν έχεις πιει, ένα χρώμα που δεν είχες ποτέ πριν παρατηρήσει εκεί πάνω (ξέρεις..όταν νυχτώνει..ή όταν ξημερώνεσαι…)

Μην μου λες λοιπόν ότι βαρέθηκες, ότι δεν έχεις όρεξη, ότι δεν έχεις διάθεση…..

Μην χάνεις χρόνο. Ζήσε. Σε σένα τα λέω. Ακούς ακόμα;;;;…..

 

…»στριμωγμένες» σκέψεις… Σεπτεμβρίου 25, 2008

 

Μου τη σπάνε πολλά αλλά κυρίως ο εαυτός μου αυτές τις μέρες! Περίμενα να μου περάσουν τα νεύρα και η μελαγχολία για να σου γράψω κάτι χιουμοριστικό που θα σου φτιάξει τη διάθεση, αλλά δεν βλέπω να περνάει το θέμα! Πρέπει να τα πω μάλλον για να την κάνουν με ελαφρά…

Χτες μια γιαγιά που καθόταν από πίσω μου στο λεωφορείο..φτερνίζεται χωρίς -φυσικά- να βάλει το κουλό της μπροστά και νοιώθω όλα της τα φτυσίδια πάνω μου!!! ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! Γυρνάω, της ρίχνω ένα βλέμμα μες την αηδία, την υποτίμηση και την απαξίωση και όχι απλά δεν ξαναφτερνίστηκε η «καλή μου η γριούλα» …άχνα δεν έβγαλε! Για μια στιγμή ούτε την ανάσα της δεν άκουγα -ξέρεις τώρα οι γέροι..βαριανασαίνουν και τους ακούει και το παράλληλο σύμπαν!- και γύρισα να δω σε τι φάση βρίσκονται τα ζωτικά της σημεία! Άστα σου λέω.

Είμαι εντάξει παιδί γενικώς απλά όταν είμαι σε λεωφορείο:

1. Φόρα αποσμητικό

2. Μην με αγγίξεις

3. Μην μου μιλήσεις

4. Μην σχολιάζεις

5. και γενικά αν δεν υπήρχες θα με διευκόλυνες ακόμα περισσότερο…

Άλλο και το άλλο. Μπαίνουνε μέσα στο λεωφορείο,μέσα στο καταμεσήμερο -οπου περιμένει στη στάση μια ολόκληρη στρατιά- και θέλουν να μου χτυπήσουν και εισιτήριο!! Πού πας ρε κατακαημένε Έλληνα γαμώ το κέρατό μου, γαμώ! Φοβάσαι μην «κατα-ληστέψεις» το κράτος, μην του στερήσεις τα 80 γαμω-λεπτά του εισιτηρίου σου??? Κουνήσου και άντε παλουκώσου να μην πιάνεις και χώρο! Ε ρε πούστη μου!! (Ε μα κοίτα να δεις τι παθαίνω! Τα θυμάμαι και συγχύζομαι και ανοίγει ο «οχετός» στο πι και φι!!) Λες να μπει ελεγκτής εδώ μέσα έτσι όπως είμαστε σαν τις σαρδέλες?? λες να θέλει να μπει? Ας μπει κι ας μου κόψει και πρόστιμο! Μαγκιά του αν έχει να κότσια να «συρθεί» πάνω στην ιδρωτίλα, να γυροφέρνει μες στη γεροντίλα και τη μπόχα, να γίνει το κεφάλι του καζάνι από το «soundtrack» της ταλαιπωρίας, του τραντάγματος, του μαζικού κύματος κεφαλιών σε κάθε στροφή -«πέεερα-δώωωθε…πέεερα-κείιιθε…»

Έκανα και μια μαλακία στη δουλειά και ήρθε κι έδεσε!

Έχω αρχίσει και σκέφτομαι σοβαρά ότι το τελευταίο τρίμηνο είμαι σαν την καλαμιά στον κάμπο, σαν τον κούκο, σαν την Πηνελόπη που περιμένει τον..Άγνωστο στρατιώτη! Έχω αρχίσει και σαλεύω! Καταλαβαίνεις πιστεύω..!

Τέλοσπάντων…»Μπόρα είναι..θα περάσει..»Σαν αυτή που έριξε μόλις τώρα και με σύγχυσε κι αυτή στη σκέψη του τι θα βάλω πάλι το πρωί, τι παπούτσια «πάνε» με λάσπη και υγρασία….ΆΣΤΑ!

Σε καληνυχτίζω γι’απόψε φιλαράκο!

Θα έρθουν καλύτερες μέρες και για μας που ρίχνουμε τον εκνευρισμό μας στα λεωφορεία, στους ανθρώπους, στη βροχή…σε όλα τα άλλα εκτός από…..

 

..κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του λεωφορείου… Σεπτεμβρίου 16, 2008

Filed under: Inner space... — Tramp...* @ 7:19 μμ
Tags: , ,

 

..Ένα άδειο ποτήρι φραπέ πάνω στο γραφείο ενός γραφείου τελετών…κλειστού… Μακάβριο αν τολμήσεις να κάνεις και παραλληλισμό…

Σε μια στάση ένας 50άρης κατάκοπος, με μοκασίνι και κάλτσα σουρωμένη, σορτς και μια μπλούζα με τσέπη, βρώμικος, με βλέμμα στα χαμένα, μια τσάντα -απροσδιορίστου!- ανάμεσα στα πόδια. Έψαξα να βρω βέρα αλλά το δεξί χέρι ήταν στην τσέπη. Από μια τσέπη του άσπρου ημιδιάφανου ΄τυπου-Lacoste μπλουζακίου, φαίνεται ξεκάθαρα η Visa της Εθνικής Τράπεζας.

Ένα παιδί 18-19, με βλέμμα τρελού, πολύ αδύνατο έρχεται στη στάση…

Ένας γέρος κάθεται μπροστά μου και κοιτάει κάθε πιπίνι που περνάει μέχρι να χαθεί από το οπτικό του πεδίο…Στραβολαίμιασε ο πορνόγερος. (Τους σιχαίνομαι όλους αυτούς τους ξεμωραμένους κωλόγερους που είναι με το ένα πόδι στον τάφο και με το άλλο στο σαπούνι και τολμάνε να κοιτάζουν τα κοριτσάκια..Ανωμαλάρες…)

Κακόγουστες γυναίκες γύρω στα 40..με απαίσια, βαριά αρώματα, ξεραμένες φτέρνες, τεράστιες τσάντες, πουκαμίσες, ξεθωριασμένο μανό στα νύχια του ποδιού και -το επιστέγασμα της δημιουργίας!!- μια «διακριτική» ασημένια αλυσίδα να «κόβει» στα δύο την περιοχή πριν και μετά του χοντρού τους αστραγάλου…

Πακιστανοί με μακριμάνικα μες στο κατακαλόκαιρο, με μάτια συμπαθητικά, σκούρα και κουρασμένα…

Αφίσες σε κάθε κολώνα από τον Πειραιά, τα  Καμίνια, τη Νίκαια, μέχρι τον Κορυδαλλό…Αφίσες με εκδηλώσεις και θεατράκια και παιδικές παραστάσεις..-ό,τι προλάβουμε..οι παραστάσεις open roof φτάνουν στο τέλος τους! Δημοτικά θέατρα που κάνουν τράμπα τις παραστάσεις το ένα στο άλλο. (Σκέψη: Πότε θα πάω επιτέλους απέναντι (είναι το Δημοτικό Θέατρο του Κορυδαλλού) να δω καμιά παράσταση?…Λες σήμερα? Τι παιζει..??)

Το τυροπιτάδικο στη γωνία που στρίβει το λεωφορείο για το δρόμο που περνάει μπροστά από το ΙΚΑ…Έξω τραπεζάκια, τίγκα στον αλλοδαπό συνάνθρωπο, τίγκα στην μυρωδιά από ξυνισμένο τυρί…

Graffitti σε κάτι άκυρους τοίχους πίσω από μαγαζιά ελαστικών, τοίχους σχολείων…»Η ψυχή μας καίει, γι’αυτό κρατάμε spray»…

Γιαγιάδες και παππούδες που δυσκολεύονται να κατέβουν, να ανέβουν, να περπατήσουν, να σταθούν…Πού πάνε??…Πού?????

Μια κοπέλα με βιβλίο ECDL κάθεται δίπλα μου σχεδόν μέχρι το τέλος της διαδρομής μου. Δεν μ’αρέσει να κάθονται δίπλα μου στο λεωφορείο. Ποτέ δεν μου άρεσε. «Τουλάχιστον δε βρωμάει!», σκέφτομαι…

Φτάνω. Πάντα πατάω το κουμπί λίιιγο πριν φτάσω στη στάση! Φοράω ακουστικά, δεν ξέρω και η αλήθεια είναι πως δεν με ενδιέφερε ποτέ να μάθω αν ο οδηγός με βρίζει κιόλας την ώρα που τον βλέπω να κοιτάει ξενερωμένος από τον τεράααστιο καθρέφτη τον..μαλάκα που «το θυμήθηκε τελευταία στιγμή»…….

Βγαίνω. Κατεβαίνει πρώτα ο αηδιαστικός πορνόγερος (βλ. παραπάνω..). Και την ώρα που παρατηρώ τον τρόπο που βρήκε να απλώσει τις λιγοστές και λιγδιασμένες του τρίχες πάνω στην απόλυτη καράφλα του…πιάνω μια κίνηση με την άκρη του ματιού μου, κοιτάω κάτω και βλέπω την ροχάλα του να έχει σκάσει μπροστά μου, και σιχαίνομαι τη ζωή μου μεσημεριάτικα…

…αυτές είναι οι εικόνες μου σήμερα.

          μιας Αθήνας αποπνικτικής, βρώμικης, κατάκοπης, αηδιαστικής, αγενούς, κιτς, κακόγουστης,φτηνής, ιδρωμένης, ανυπόμονης, βιαστικής…

που στιγμές-στιγμές προσπαθώ να την..»υπερασπιστώ» και δεν .. μ’αφήνει…

 

Μοιράσου τη ζωή σου…Ταξίδεψε… Σεπτεμβρίου 2, 2008

Filed under: Inner space... — Tramp...* @ 2:28 μμ
Tags: , , ,

 

 

Αφορμή και για τον τίτλο και για το θέμα μου

– το πρώτο και διακατεχόμενο από μια γλυκιά μελαγχολία ομολογουμένως..-

 είναι μια κουβεντούλα χθεσινοβραδινή…

Περίεργο να μοιράζεσαι βαθιές σκέψεις με ανθρώπους που δεν ξέρεις,

δεν ήξερες μέχρι πριν από λίγο, που πιθανότατα να μην μάθεις κιόλας…

Μια κουβέντα στο msn, γύρω στις 3 ώρες και κάτι, που εξελίχθηκε απροσδόκητα!

Από το «to know us better..», με χαζοερωτησούλες περί δουλειάς, ζωδίων, σχέσεων…

με γέλια μέσα στο σκοτάδι μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή,

με μόνη..»χειροπιαστή» συντροφιά μια φωτογραφία

(κι αυτή όπως όλες οι γνωστές «δήθεν» που συνοδεύουν το προφίλ κάθε «surfer» που σέβεται τον εαυτό του..!),

 και γραμμές να «τρέχουν» ακατάπαυστα και να μικραίνει ολοένα η μπάρα στο πλάι της συνομιλίας

και να ανυπομονείς να δεις αυτό το..»ο χρήστης τάδε πληκτρολογεί…» κάτω στο παράθυρο..ξέρεις….

Αφορμή για το μικρό αυτό «ταξίδι» το καθηλωμένο όπως κι εγώ στην καρέκλα του γραφείου,

 ήταν ένα τραγούδι, αυτό το αίσθημα «μοιρασιάς», συνομοσίας, η ψευδαίσθηση ότι βιώνεις μια «προσωπική» στιγμή με τον άλλον…

Το θέμα είναι ότι ακούγεται γελοίο (ΜΟΥ ακούγεται γελοίο..) πια να κάθεσαι και να συζητάς σε chat, σαν 15χρονο στα 24…

 

 

«The thruth is out there..» που λένε…»Whose truth are you talking about??».

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω για ποια αλήθεια μιλάνε,

σε ποια αλήθεια αναφέρονται όταν βγαίνεις για ένα ποτό με διάφορους ανθρώπους,

κι ενώ εσύ προσπαθείς να είσαι ο εαυτός σου,

γιατι, ναι! δεν υστερείς πουθενά

 (για την ακρίβεια σε θεωρείς και γαμώ τα «τυπάκια»)…

βλέπεις γύρω μια προσποίηση, σε όλα..

Ντύσιμο πρώτα από όλα..(έλεος ρε παιδιά…Δεν μπορεί να είστε όλοι ίδιοι..!!!)

Ύφος 100 καρδιναλίων, ψεύτικα χαμόγελα και φευγαλέες ματιές τριγύρω

την ώρα που κατεβαίνει η γουλιά από το Martini Sprite, 

για να επιβεβαιώσουμε ότι κερδίσαμε τα βλέμματα

με το φοβερό και τρομερό στυλάκι μας και σήμερα…! 

 

 

   Χαλαρώστε επιτέλους!!

Γιατί δεν μπορούμε απλά να είμαστε οι εαυτοί μας…

Είναι υπέροχοι και διαφορετικοί και ξεχωριστοί έτσι κι αλλιώς…

Βαρέθηκα να αντικρύζω παντού την εξομοίωση…

Στο ποτό που θα πεις, στα όσα θα πεις, στο ντύσιμο στη δουλειά, στην παρέα, στο κούρεμα, στο χτένισμα…

 

Δεν μπορούν να αρέσουν σε όλους τα ίδια πράγματα, αυτό προσπαθώ να πω…

Άρα…κάποιο λάκο έχει η φάβα..!

Να σου πω κάτι?

 Πάω το πρωί στη δουλειά άβαφτη και με το μαλλί αχτένιστο τις πιο πολλές φορές…

ήθελα να ξεπεράσω την φοβία μου να κόψω τα μαλλιά μου που μια ζωή μακραίνω και…

τώρα έχω καρέ, ξυρισμένο με την ψιλή από πίσω…

Όλο το καλοκαίρι την έβγαλα αγκαλιά με ένα μανό πορτοκαλί και με κρέμα σώματος που μυρίζει λεμόνι…γιατί ΑΥΤΟ ήταν που ήθελα να κάνω…

Φόρεσα την φαρδιά μου παντελόνα (που από μπεζ την κατάντησα λαχανί στο πλύσιμο – αιτία η κίτρινη και τεραστίων διαστάσεων πετσέτα θαλάσσης μου…!!) περί τις 20 φορές μέσα σε  1 μήνα!!Μου αρέσει, νιώθω ο εαυτός μου με τα πόδια μου να χάνονται στα φαρδιά της μπατζάκια…

Έβγαινα σε clubs στη Λευκάδα και κυκλοφορούσα με την παντόφλα που φορούσα στην παραλία!…

Χόρεψα με την πλάτη να κοιτάει τον κόσμο και τα μάτια έναν τοίχο μπροστά μου ένα ολόκληρο βράδυ..γιατί εκείνο το βράδυ, χόρευα για μένα…

δεν πήγα σε νυφοπάζαρο, ούτε με ενδιέφερε ποιος με κοιτάει, αν με κοιτάει,αν είμαι ή δεν είμαι ωραία (ήξερα άλλωστε ότι με τόσο ιδρώτα..δεν μπορεί..δεν είναι δα αλήθεια ότι υπάρχουν αδιάβροχες μάσκαρες…!!), αν το τσιγάρο μου που φέρνει βόλτες στον αέρα κάψει κανέναν…(!)…

Κι εκείνη τη μέρα – έτσι για την ιστορία- είχα και την μία και μοναδική καλοκαιρινή μου «κατάκτηση»…

 

 

Και ο οίστρος μου με οδηγεί στο εξής ερώτημα…

Γιατί δεν μπορούμε να διατηρήσουμε αυτό το καλοκαιρινό αίσθημα ανεμελιάς, αυτή την χαλαρή διάθεση και το χαμόγελο που έχουμε όλοι στις διακοπές..;;

Ξέρω…Θα μου πεις ότι δουλεύουμε, άγχος, ρουτίνα, μπλα μπλα μπλα……

Έτσι είμαι κι εγώ, μην νομίζεις…Αλλά…γιατί…;;;

Μπορείς πάντα να πας μια εκδρομή,

 να περιποιηθείς τον εαυτό σου,

 να κάνεις πρωτότυπα πράγματα,

να γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους,

 να πας ακόμα και σε μια παραλία να αράξεις στις

-βρωμερές από την αχρησία και σχεδόν σαν κολλητική αρρώστια (!) από την αρμύρα-

ξαπλώστρες και να πεις τη μπυρίτσα σου τυλιγμένος στο μπουφανάκι σου

 και λίγο ξενερωμένος που δεν έβαλες τα μποτάκια αντί για τα αθλητικά…Μπρρρ..!!…

 

 

Μπορείς να πας με την παρέα σε κάποιο άγνωστο μπαράκι, κάπου ζεστά..και να πεις..χμμμ…τι;;…

Το βρήκα!! Ένα κονιάκ!!

Μπορείς να πάρεις το αμάξι και να γυρνάς στους άδειους δρόμους μεταμεσονύχτια, να ακούς καλοκαιρινά bitάκια..πλάκα κάνω!!Μην το τολμήσεις!! Θα μελαγχολήσεις! Άσε που θα είσαι εντελώς εκτός κλίματος…!

 

 

Μπορείς να κάνεις πολλά και διάφορα μέχρι να ξαναβάλεις μαγιώ…

Να βάλεις γάντια και σκούφο και να κάνεις Χριστούγεννα στο Καρπενήσι…

Να βάλεις αδιάβροχο μπουφάν και παπούτσια και να πας για καφέ σε κάτι συνοικιακό (να θυμηθείς τα..»μαθητικά τα χρόνια») όταν όλοι θα έχουν κρυφτεί μέσα σαν τα ποντίκια…

Ακόμα μπορείς να βάλεις και πυτζάμες! Ναι! Και να χωθείς στην πιο βολική γωνιά του καναπέ σου..να δεις ταινία, να διαβάσεις, να ακούσεις μουσική κοιτώντας το ταβάνι…να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα γράφοντας στο blog σου για μια μέρα «βαρετή», που «κλέιστηκες μέσα»…