Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

λίγο πιο «κάτω»… Σεπτεμβρίου 30, 2008

 

Nα σου πω κάτι…;; Δεν μου περνάει η μελαγχολία…Τι να κάνω;;!!Πες κάτι……….

Όλο γυρίζω…Ψυρρή, Μοναστηράκι, Θησείο, Γκάζι…Καλά είναι…Ωραίο το κλίμα μπύρα-κουβέντα- ήρεμοι περίπατοι μπας και…ηρεμήσεις…βόλτες στις 4 ρόδες δανεικού αυτοκινήτου, μουσικές και εξομολογήσεις blogικές…αλλά δεν αρκεί…Εσύ τι λες;;

Οι αστρολόγοι το λένε..»ανάδρομο Ερμή»…

Οι μίζεροι το λένε «δουλειά-σπίτι..σπίτι-δουλειά…»

Οι αργόσχολοι νέοι το λένε..απλά..»βαριέμαι…»

Οι πιο μεγάλοι το λένε….»έτσι είναι η ζωή…»

Τι απ’όλα είναι χειρότερο?!

Πρέπει να βρίσκεις τρόπους να κάνεις την «καθημερινότητα»…»καινοτομία».

Δεν είναι δυνατόν να λες «βαριέμαι»…

Σχεδόν δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου!!

Τι δηλαδή… Ήπιαμε τη ζωή μονορούφι; Τα ζήσαμε όλα; Δεν υπάρχει κάτι άλλο;….

Πφ! Τι μαλακίες είναι αυτές; Πάντα υπάρχει το «κάτι άλλο»! Πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει, ένα μέρος που δεν έχεις πάει, ένα σημείο που δεν το έχεις «ταξιδέψει», ένα φαγητό που δεν στο έχουν μαγειρέψει, ένα γλυκό που δεν σε έχει «λιγώσει», ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει, μια μυρωδιά που δεν έχεις μυρίσει, ένα ποτό που δεν έχεις πιει, ένα χρώμα που δεν είχες ποτέ πριν παρατηρήσει εκεί πάνω (ξέρεις..όταν νυχτώνει..ή όταν ξημερώνεσαι…)

Μην μου λες λοιπόν ότι βαρέθηκες, ότι δεν έχεις όρεξη, ότι δεν έχεις διάθεση…..

Μην χάνεις χρόνο. Ζήσε. Σε σένα τα λέω. Ακούς ακόμα;;;;…..

Advertisements
 

Ο Ευθύμης και η βρόχα που έπεφτε… Σεπτεμβρίου 20, 2008

 

…έχω φύγει από δουλειά και κατηφορίζω προς το λιμάνι να πάρω ταξί…

Γυαλιά τίγκα στα βροχο-σταγονίδια, μαλλί αλαφιασμένο, τσιγαράκι μετά από 5 ώρες στέρησης του καρκίνου, σανδαλάκι μες στο λασπουριό από το πρωί που πήγαινα και ένα τεράαααστιο σπυρί στο δόξα πατρί να ετοιμάζεται ν’ανοίξει σαν τρίτο μάτι! Πριν φτάσω στο δρόμο ακούω κάποιον που στεκόταν έξω από την Εθνική, κάτω από το υπόστεγο, με μαύρο μπουφανάκι, γύρω στα 25, μελαχρινός, ωραίο σωματάκι, λίγο πιο ψηλός από μένα (αμιδρά τον θυμάμαι….!) να λέει μια χαρωπή «καλημέρα». «Σε ποιον??», σκέφτομαι. «Σε σένα μάλλον ηλίθια! Βλέπεις κανέναν άλλο τριγύρω??», απαντάει η «φωνή»! Σημασία δεν δίνω (εκείνη τη στιγμή καθάριζα και το γυαλί και να τον κοιτούσα δεν θα τον έβλεπα!) και πάω και στέκομαι μέσα στη βροχή και αρχίζω τα τροχονομίστικα μπας και σταματίσει κανένας ταρίφας. Κανείς δεν με έπαιρνε (λογικό έτσι που ήμουν…) Ξαφνικά έρχεται κοντά:

Μεγάλη αγένεια πάντως να μην σας παίρνουν… (Καλέ σε σένα μιλάει! Ξύπνα!…»Μη μου μιλάς στον πληθυντικό..Μην μ’αποξενώνεις…!!»)

Εμένα μου λες;;! Λίγο ακόμα και θα το πάρω προσωπικά!

Πού πηγαίνεις;

Αγία Βαρβάρα.

Αν σου πω ότι πηγαίνω Νίκαια θα με πιστέψεις;;

Ναι! (Γιατί να μην σε πιστέψω παλικάρι μου;;!!)

Αν σου πω να σε πάω;;!

Μπααα….  (Η Λ Ι Θ Ι Α!!!)

Γιατί..; ….Θα μου πεις..δε με ξέρεις..Αλλά έλα! Τι μπορεί να σου κάνω;!

(Τι  θ έ λ ω  να μου κάνεις είπες;; Χριστέ μου!!! Με κατάλαβε!)

Άστο! Άστο! Δεν πειράζει.. (Τι ατάκες πετάω απόψε;;!!)

Καλά…Θα περιμένω μαζί σου μέχρι να έρθει ταξί..!!

(λέει και σταυρώνει τα χέρια ο γλυκός μου!!)

Τι λες καλέ;;! Φύγε που θα περιμένεις μες στη βροχή….!! Έλα…

Θα περιμένω…Μπορείς τουλάχιστον αφού καθόμαστε εδώ να μου πεις το όνομά σου;;

Μ…

Ευθύμης!

Χάρηκα! (η χειραψία επιβάλλετο!!)

..Μην χαίρεσαι αγπημένε φίλε αναγνώστη!! Ήρθε το ταξί -γαμώ την πουτάνα μου γαμώ!!!!

Καλή σου μέρα!

Καλημέρα! Σ’ευχαριστώ πολύ πάντως!

Αυτά………

 (δεν θα σχολιάσω…Δες τη φώτο παρακάτω…)

 

 (…συνδύασε την και με αυτήν εδώ…)

(και κάτι που μου αξίζει…)