Tramping around…

..μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

Righteous Kill (Ου φονεύσεις) Σεπτεμβρίου 15, 2008

Όταν μαθαίνεις ότι όσο νούπω βγαίνει «στο πανί» καινούριο φιλμάκι με τους δύο θρύλους του αμερικάνικου κινηματογράφου (που τυχαίνει να είναι και οι αγαπημένοι σου ηθοποιοί..), τι άλλο μπορείς να κάνεις πέραν του να σπεύσεις στις αίθουσες με το Dolby και τα βελούδινα καθίσματα αγκαλιά με ένα σακουλάκι ζελεδάκια (!!) για να το απολαύσεις;; Ο λόγος για το Righteous Kill ή ελληνιστί: Ου φονεύεις (πότε επιτέλους θα σταματήσουν να εκφυλίζουν και να σακατεύουν τους ξενόγλωσσους τίτλους;;!!).΄

 

Από το Heat (1995) έχουμε να δούμε μαζί το αχτύπητο δίδυμο Pacino-DeNiro. Από τότε ο μεν Al, πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως : (αναφέρω μόνο αυτές που μου άρεσαν!) The Devil’s Advocate (1997), The Insider (1999), Insomnia (2002/I), The Recruit (2003), Two for the Money (2005), 88 Minutes (2007), o δε Robert στις κάτωθι : Sleepers (1996), Analyze This (1999), Meet the Parents (2000), The Score (2001), Godsend (2004), Meet the Fockers (2004), Hide and Seek (2005) και Stardust (2007). Kαι οι 2 έχουν στη συλλογή τους από 1 χρυσό αγαλματάκι…γι’ αυτό και δεν κατάλαβα γιατί στους τίτλους εμφανίζεται πρώτα το όνομα του DeNiro…(Στεναχωρήθηκα λιγάκι..Η αδυναμία στο πρόσωπο του Αl είναι έκδηλη!!) 

 

Η ταινία πραγματεύεται μια σειρά φόνων που, από ότι αποκαλύπτεται (σχετικά γρήγορα προς απογοήτευση μου..), διαπράττει ένας αστυνομικός. Το δίδυμο που ηγείται της έρευνας, αναζητά τον μανιακό δολοφόνο παρέα με 2 νεότερα μπατσάκια (ένα αλλοδαπό ονόματι Perez και έναν άλλο ξενέρωτο ασπρουλιάρη αμερικάνο) τα οποία τους ψιλοπάνε και κόντρα. Οι υποψίες αρχίζουν να βαραίνουν το πρόσωπο του DeNiro…Η ανατροπή φυσικά και υπήρξε, αλλά με τον τρόπο που δόθηκε το όλο θέμα..δεν ήταν και πολύ..ανατρεπτική!

Διάβασα στο Αθηνόραμα-και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη-ότι το σενάριο ήταν κάπως «φτωχό». Τα «θύματα» δε, που πάνε από το χέρι του psycho ντετέκτιβ, πεθαίνουν γρήγορα και ακαριαία και αυτό έχει 2 συνέπειες: αφενός δεν παρατείνεται η δράση-ευκαιρία θα ήταν!- κι αφετέρου το εκάστοτε θύμα σωριάζεται νεκρό κατάχαμα, πριν προλάβει να κερδίσει τη «συμπάθεια» του θεατή -γεγονός που θα έθετε τον θεατή σε εγρήγορση, με τα συναισθήματα να αμφιταλαντεύονται και τις καταστάσεις να βαραίνουν διαφορετικά στην συνείδησή του…. 

Επίσης, να εκμυστηρευτώ κάτι…Μερικές στιγμές ήταν κάπως αταίριαστο με την φύση του έργου να βλέπεις 2 μεσόκοπους να τρέχουν, να χτυπούν «ανελέητα» τους κακούς, να γυμνάζονται..ακόμα και να καταδιώκουν παν ύποπτο τυπάκι…Τους λατρεύω, αλλά την αλήθεια μου θα την πω…Δεν θύμιζε σε τίποτα το θρυλικό Heat -θα μου πεις μιλάμε για 13 χρόνια πριν..οκ..-όπου οι ρόλοι ήταν κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τους..Τώρα ένοιωσα ότι ήταν η τελευταία απόπειρα -κάτι σαν αποχαιρετιστήριο δώρο-να παίξει ο αγαπημένος Al τον διαστροφικά ευφυή αστυνομικό..Όσο για τον Robert, δεν τον έχω συνηθίσει σε ρόλο αστυνομικού γι’αυτό και δεν με απογοήτευσε ιδιαίτερα.

Σημασία όταν βλέπεις τα «τέρατα» να παίζουν στην μεγάλη οθόνη…δεν έχει η υπόθεση..Άλλωστε ο σεναριογράφος κι ο σκηνοθέτης διαπράττουν τα δικά τους λάθη κάθε φορά. Και μόνο η από κοινού εμφάνιση μετά από τόσα χρόνια, αξίζει σχολιασμού.